Σεμινάριο : Όψεις στα Κινηματογραφικά Ρεύματα

20:00 Τρίτη 20/10/2026

Παρουσίαση : Η δυστοπία του άκρατου τεχνοκρατισμού και η κοινωνία δίχως ψήγματα Ουμανισμού, στο φαντασμαγορικό Alphaville 1965, του αρχιπρωτοπόρου Jean-Luc Godard.

Nouvelle Vague – Γαλλικό Νέο Κύμα 50ς-60ς
Η Nouvelle Vague, η οποία αναδύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950, αποτελεί ένα από τα
πιο επαναστατικά και επιδραστικά κινήματα στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου, που
ξεκίνησε ως μια ριζική εξέγερση νεαρών κριτικών ενάντια στο κατεστημένο του γαλλικού σινεμά,
απορρίπτοντας τις συμβατικές, στούντιο-κεντρικές παραγωγές («cinéma de papa») υπέρ μιας
φρέσκιας, αυθεντικής και άκρως πειραματικής γλώσσας, όχι αλλάζοντας μόνο τον τρόπο που
γυρίζονταν οι ταινίες, αλλά επαναπροσδιόρισε και τον ρόλο του σκηνοθέτη ως ολοκληρωτικού
δημιουργού. Γεννήθηκε μέσα από τις σελίδες του περιβόητου κινηματογραφικού περιοδικού
Cahiers du Cinéma, όπου μια ομάδα παθιασμένων νεαρών σχολιαστών φιλμ, όπως οι François
Truffaut, Jean-Luc Godard, Claude Chabrol, Éric Rohmer και Jacques Rivette, ασκούσαν
δριμεία επίκριση στην «Παράδοση της Ποιότητας» (Tradition de qualité) του γαλλικού σινεμά,
αφού θεωρούσαν ότι τα έργα της εποχής ήταν υπερβολικά θεατρικά, βασισμένα σε ακαδημαϊκές
διασκευές λογοτεχνικών αφηγημάτων, και αποκομμένες από την πραγματική ζωή.
Επηρεασμένοι από τον Ιταλικό Νεορεαλισμό και το έργο δημιουργών όπως ο Alfred Hitchcock,
Fritz Lang, αποφάσισαν να περάσουν πίσω από την κάμερα για να εφαρμόσουν τις θεωρίες
τους στην πράξη, φυσικά με τα γνωστά δημιουργήματα.

Χαραχτηριστικά

1. Αποδέσμευση από τα Στούντιο :
   Γυρίσματα στους δρόμους, σε πραγματικούς χώρους, φυσικό φως, και τον πραγματικό
   ήχο της πόλης, χρησιμοποιώντας ελαφριές φορητές κάμερες και χαμηλό budget.
2. Jump Cut :
   Καταργήθηκε η ομαλή συνέχεια (continuity editing), εξαιτίας χρήσης απότομων αλμάτων στο
   χρόνο και στο χώρο, που δημιούργησε ένα νέο, ασυνεχές αφηγηματικό ρυθμό.
3. Σπάσιμο του Τέταρτου Τοίχου :
   Οι χαρακτήρες απευθύνονται απευθείας στο κοινό ή επιδεικνύουν αυτοαναφορικότητα στο ίδιο
   το μέσο του Σινεμά, θυμίζοντας συνεχώς στους θεατές ότι παρακολουθούν ένα έργο
   μυθοπλασίας.
4. Ανοιχτό τέλος και υπαρξιακή αγωνία :
   Οι ιστορίες έπαψαν να έχουν ηθικό δίδαγμα ή ξεκάθαρη λύση, αντίθετα κυριάρχησαν οι
   υπαρξιακές αναζητήσεις, η αποξένωση, το χιούμορ και οι αντι-ήρωες.
5. Κάμερα στο Χέρι :
   Χρήση νέων, ελαφριών καμερών 16mm και 35mm που επέτρεπαν απόλυτη ελευθερία κίνησης
   και προσέδιδαν μια αίσθηση ντοκιμαντέρ, προσφέροντας μια αίσθηση ζωντάνιας.
6. Αυτοσχεδιασμός :
   Τα σενάρια ήταν συχνά προσχέδια, με τους ηθοποιούς να αυτοσχεδιάζουν τους διαλόγους και
   τις κινήσεις τους κατά τη διάρκεια του γυρίσματος.
7. Θεωρία του Δημιουργού (Auteur Theory) :
   Ο σκηνοθέτης αντιμετωπίζεται ως «συγγραφέας», όπου η κάμερα λειτουργεί σαν στυλό
   (caméra-stylo) για να εκφράσει το προσωπικό του όραμα.
8. Μη-Γραμμική Αφήγηση :
   Χαλαρή πλοκή χωρίς ξεκάθαρη δομή, που εστίαζε στην ψυχολογία, τα αδιέξοδα της νεολαίας,
   τον έρωτα και την υπαρξιακή αναζήτηση.
9. Αναφορές σε άλλες ταινίες :
   Οι ταινίες ήταν γεμάτες με αναφορές σε μεγάλους σκηνοθέτες ή προηγούμενα έργα του ίδιου
   σκηνοθέτη.
10. Φως :
    Οι κινηματογραφιστές χρησιμοποιούσαν φυσικό ηλιακό φως ή υπάρχοντα φωτισμό εσωτερικών
    χώρων (πρακτικά φώτα) αντί για περίτεχνα φωτιστικά στούντιο, ενισχύοντας το ρεαλισμό.
    11 Φιλμ υψηλής αντίθεσης :
    Bασίζονταν σε γρήγορα, κοκκώδη ασπρόμαυρα φιλμ, όπως το Kodak 5222 ή το Ilford HP5, με
    αποτέλεσμα μια τραχιά, υψηλής αντίθεσης, ρεαλιστική αισθητική.
11. Ριζοσπαστικές κινήσεις κάμερας :
    Υπήρξε σπάσιμο του κανόνα 180 και 30 μοιρών, ολλανδικές λήψεις και απότομη κινησιολογία,
    και αντί να διακόπτουν στις απεικονίσεις μεταξύ χαρακτήρων, μετατόπιζαν βίαια και γρήγορα
    την κάμερα από το ένα σημείο στο άλλο.
12. Μακροσκελή Πλάνα-Σεκάνς (Long Takes) :
    Χρησιμοποιήθηκαν εκτεταμένα πλάνα παρακολούθησης κίνησης (tracking shots), που
    κατέγραφαν τους ήρωες να περπατούν και να αλληλεπιδρούν σε πραγματικό χρόνο.
13. Cinéma Vérité:
    Τα πλάνα παρακολούθησης με μηχανή στο χέρι, επέτρεπαν στην κάμερα να ακολουθεί τους
    ηθοποιούς στα στενά παριζιάνικα σοκάκια και σε πραγματικά διαμερίσματα, με το ασταθές και
    παράδοξο κάδρο, να βυθίζει τον θεατή στη χαοτική, ανήσυχη νοοτροπία των πρωταγωνιστών,
    ώστε να αισθάνεται σαν ενεργός συμμετέχων στη σκηνή.
14. Περιπτώσεις κίνησεις μηχανής :
    Η Κάμερα κινούνταν είτε όταν ένας χαρακτήρας μετακινούνταν, ακολουθώντας αμέσως τη
    δράση, είτε για να απομακρυνθεί εντελώς από μια συζήτηση, ώστε να επικεντρωθεί σε ένα
    κομμάτι διακόσμησης του φόντου ή να δείξει άλλη δράση εχτός προηγούμενου κάδρου.
15. Οριζόντια Κίνηση 360 μοιρών :
    Αντί να γυρίζουν συμβατική κάλυψη (κύρια λήψη, κοντινά πλάνα, αντίστροφα πλάνα), οι
    σκηνοθέτες συχνά τοποθετούσαν την κάμερα σε ένα κεντρικό τρίποδο και εκτελούσαν μια αργή,
    σαρωτική οριζόντια κίνηση 360 μοιρών μέσα σε ένα δωμάτιο.
16. Αίσθηση Κλειστοφοβίας :

Αποτυπώνονταν ολόκληρο το περιβάλλον του χαρακτήρα σε μια ενιαία, αδιάκοπη λήψη,
δίνοντας έμφαση στον συναισθηματικό εγκλωβισμό ή τον υπαρξιακό φόβο που υπήρχε.
17) Πλάνα Παρακολούθησης με αυτοκίνητο ή καροτσάκια :
Γίνονταν λήψεις που βασίζονταν σε αναπηρικά αμαξίδια ή αυτοσχέδιες βάσεις ή με αυτοκίνητα,
για να παρακολουθούν τους ηθοποιούς ή τις δράσεις σε πραγματικό χρόνο, εμπλουτίζοντας την
αφήγηση με παραστατικότητα.
18) Τα Jump Cuts και η Διάσπαση του Χρόνου :
Το jump cut αποτελεί το σήμα κατατεθέν της Nouvelle Vague, το οποίο καθιερώθηκε ευρέως
από τον Jean-Luc Godard στο Breathless, όπου αντί για ομαλές μεταβάσεις, αφαιρούνται
τμήματα φιλμ μέσα από την ίδια τη λήψη, κάνοντας τον χαρακτήρα ή το φόντο να «πηδάει»
χρονικά, σπάζοντας την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας, επιλογή που ξεκίνησε εν μέρει από
πρακτική ανάγκη, επειδή το υλικό ήταν υπερβολικά μεγάλο σε διάρκεια, οπότε προτίμησε να
κόψει στιγμές μέσα από τις σκηνές αντί να αφαιρέσει ολόκληρες σεκάνς.
19) Ασυνέχεια και Παραβίαση των Αξόνων (Discontinuous Editing) :
Το κλασικό Χόλιγουντ βασιζόταν στον κανόνα των 180 μοιρών για να διατηρεί τον θεατή
προσανατολισμένο, όμως η Nouvelle Vague κατέρριψε αυτό το δόγμα, αφού το μοντάζ συχνά
παραβίαζε τις γραμμές των βλεμμάτων, μπερδεύοντας την κατεύθυνση στην οποία κοιτάζουν οι
ηθοποιοί κατά τη διάρκεια ενός διαλόγου.
20) Ασυνέπεια Φόντου :
Λόγω των γυρισμάτων σε πραγματικούς δρόμους του Παρισιού με κρυμμένες κάμερες, η
συνέχεια του φωτισμού ή της κίνησης των περαστικών συχνά αγνοούνταν πλήρως στο cut
21) Περίπτωση ασύγχρονου ήχου (Non-diegetic / Unsynced Sound) :
Ο ήχος αντιμετωπίστηκε ως αυτόνομο στοιχείο, αποκομμένο από την εικόνα, αφού
αποσυνδέονταν εσκεμμένα, απεικονιζόταν ένας χαρακτήρας να μιλάει, αλλά ακουγόταν ο
εσωτερικός του μονόλογος ή ήχοι ενός τελείως διαφορετικού περιβάλλοντος, αναγκάζοντας τον
θεατή να επεξεργαστεί ξεχωριστά το οπτικό και το ακουστικό ερέθισμα.
22) Περίπτωση συγχρονισμένου ήχου :
Ευθυγραμμίζοντας σκόπιμα τον διάλογο και τον ήχο περιβάλλοντος με τα γραφικά στην οθόνη,
γύριζαν στους θορυβώδεις δρόμους του Παρισιού, αποτυπώνοντας τον ακατέργαστο διηγητικό
θόρυβο, και όπως έκοβαν την οπτική συνέχεια, συνέδεαν τα ηχητικά κομμάτια με ασυνέπεια, με
τους διαλόγους περιστασιακά να κόβονται στη μέση της πρότασης ή η ένταση του θορύβου
υποβάθρου μεταβάλλεται απότομα μεταξύ των πλάνων, εφιστώντας την προσοχή και
προσδίδοντας ρεαλισμό.
23) Μουσικές Διακοπές :
Η μουσική ξεκινούσε ξαφνικά στη μέση μιας φράσης και κοβόταν απότομα όταν ο χαρακτήρας
σταματούσε να μιλάει, υπογραμμίζοντας ότι η μουσική επένδυση είναι επιλογή του σκηνοθέτη
και όχι φυσικό κομμάτι του κόσμου της ταινίας.
24) Μίξη ενδοδιηγητικής με εξωδιηγητική μουσική :

Η ενδοδιηγητική μουσική υπήρχε στη προηγούμενη σκηνή και μεταβαίνοντας στην επόμενη, η
μελωδία συνεχιζόταν ως μουσική υπόκρουση (εξωδιηγητική) ακόμα και όταν άλλαζε η
τοποθεσία, σπάζοντας τους παραδοσιακούς κανόνες της κινηματογραφικής χωροχρονικής
συνέχειας.
25) Voice over :
Πολλές ταινίες γυρίζονταν βουβές λόγω του θορύβου της κάμερας στο χέρι και ο ήχος
μονταριζόταν αργότερα στο στούντιο.
26) Ηχητικά Cuts :
Η μουσική, όπως η τζαζ, ή οι φυσικοί ήχοι της πόλης κόβονταν απότομα στη μέση μιας
μουσικής φράσης κατά τη διάρκεια μιας οπτικής κοπής, δημιουργώντας μια αίσθηση
αποστασιοποίησης.
27) Χρήση σιωπής και μουσικής :
Η σιωπή του περιβάλλοντος χρησιμοποιήθηκε επιθετικά παράλληλα με δυνατές, μουσικές
εκρήξεις. για να αποπροσανατολίσει τον θεατή και να τον εμποδίσει να απορροφήσει παθητικά
την αφήγηση. Άλλοτε, σκηνές με έντονη μουσική ή θόρυβο της πόλης μετέβαιναν ακαριαία σε
απόλυτη, νεκρική σιωπή, καταστρέφοντας την ψευδαίσθηση της συνέχειας του χρόνου.
28) Αντιπαραβολή Ρυθμού :
Το μοντάζ της Nouvelle Vague χαρακτηριζόταν από ταχύτατες εναλλαγές ρυθμού, αφού
εναλλάσονταν μεγάλης διάρκειας πλάνα (Long Takes), με ξαφνική μετάβαση σε καταιγιστικό,
αποσπασματικό μοντάζ που επιταχύνει βίαια την αφήγηση, τονίζοντας την υπαρξιακή
εγρήγορση των νέων της εποχής.
29) Το τέλος της μουσικής του «Μίκυ Μάους» :
Ιστορικά, το Χόλιγουντ αξιοποιούσε τη μουσική αυστηρά για να αντικατοπτρίζει και να καθοδηγεί
τις συναισθηματικές αντιδράσεις του κοινού ως προς την εικόνα (εφέ «Μίκυ Μάους»), όμως στη
Νουβέλ Βαγκ η μουσική ενίοτε είχε αντίστηξη με την εικόνα, δημιουργώντας μια ειρωνική
απόσταση αντί για συναισθηματική ενότητα.
30) Νατουραλισμός και Υποτίμηση :
Οι ηθοποιοί ενθαρρύνονταν να υποδύονται τους χαρακτήρες με μια χαλαρή και μερικές φορές
αδιάφορη υποκριτική, με τις μεγαλοπρεπείς χειρονομίες και τις απροκάλυπτες συναισθηματικές
εκρήξεις να είχαν αντικατασταθεί από συγκρατημένες, διακριτικές ερμηνείες που έδιναν
προτεραιότητα στην αυθεντική παρουσία έναντι της δραματικής αφήγησης, συνδυασμένες με
αυτοσχεδιασμός, αφού το σενάριο ήτανε παντελώς χαλαρό και μη ακριβές.
31) Αυθορμητισμός :
Οι σκηνοθέτες συχνά παρείχαν στους ερμηνευτές ένα γενικό σενάριο ή μια συγκεκριμένη
κατάσταση, εξαναγκάζοντάς τους να ανταποκρίνονται οργανικά στο περιβάλλον τους, με
αποτέλεσμα διστακτικό λόγο, τραυλισμό ή αυθόρμητες σωματικές αντιδράσεις που έμοιαζαν
αξιοσημείωτα ζωντανές.
32) Απεύθυνση των ηθοποιών προς το κοινό :

Διατηρούσαν μια αποστασιοποιημένη επίγνωση της δικής τους ερμηνείας, και έσπαγαν τον
τέταρτο τοίχο μιλώντας απευθείας στο κοινό ή εκφωνώντας ατάκες με ένα ειρωνικό κλείσιμο του
ματιού, υπενθυμίζοντας στον θεατή ότι παρακολουθούσε μια κατασκευή.
33) Ερασιτέχνες και Μη Επαγγελματίες ηθοποιοί :
Πολλοί κινηματογραφιστές, έβαλαν άγνωστα πρόσωπα, ερασιτέχνες ή μη ηθοποιούς δίπλα σε
έμπειρους πρωταγωνιστές, το οποίο απογύμνωσε την αίγλη του σταρ σύστεμ, βασίζοντας τις
ερμηνείες σε έναν ακατέργαστο, και γλαφυρό ρεαλισμό.
34) Επηρεασμός και αναφορές στη ζωγραφική :
Σαφείς επηροές υπήρξαν από την Ποπ Αρτ, τον Άντι Γουόρχολ, το Ρόμπερτ Ράουσενμπεργκ,
τον Πάμπλο Πικάσο, τον Φερνάν Λεζέ, τον Ρόι Λιχτενστάιν, τον Paul Cézanne, τον Georges
Seurat, τον Claude Monet, τον Pierre Bonnard, τον Ανρί Ματίς, τον Τζάκσον Πόλοκ, τον
Μαρσέλ Ντυσάν, τον Υβ Κλάιν, τον Ρενέ Μαγκρίτ, τον Σαλβαδόρ Νταλί, τον Alexander
Rodchenko, τον Georges Braque, τον Kazimir Malevich, τον Edward Munch, τον Vincent van
Gogh, τον Ρέμπραντ, τον Φεερμέρ και άλλους.

Χαραχτηριστικοί σκηνοθέτες

1. Jean-Luc Godard
2. François Truffaut
3. Éric Rohmer
4. Jacques Rivette
5. Claude Chabrol
6. Jacques Doniol-Valcroze
7. Pierre Kast
8. Jean-Charles Tacchella
9. Édouard Molinaro
10. Agnès Varda
11. Alain Resnais
12. Jacques Demy
13. Chris Marker
14. Marguerite Duras
15. Georges Franju
16. Jean Eustache
17. Alain Robbe-Grillet
18. Coline Serreau
19. Henri Colpi
20. Jean-Pierre Melville
21. Louis Malle
22. Jean Rouch
23. Jacques Rozier
24. Philippe Garrel
25. William Klein
26. Catherine Breillat
27. Robert Bresson

Χαραχτηριστικές ταινίες

1. Breathless 1960 Jean-Luc Godard 
2. A Woman Is a Woman 1961 Jean-Luc Godard 
3. My Life to Live 1962 Jean-Luc Godard 
4. The Little Soldier 1963 Jean-Luc Godard 
5. The Carabineers 1963 Jean-Luc Godard 
6. Contempt 1963 Jean-Luc Godard 
7. Band of Outsiders 1964 Jean-Luc Godard 
8. A Married Woman 1964 Jean-Luc Godard 
9. Alphaville 1965 Jean-Luc Godard 
10. Pierrot le Fou 1965 Jean-Luc Godard 
11. Masculin Féminin 1966 Jean-Luc Godard 
12. Made in U.S.A. 1966 Jean-Luc Godard 
13. Two or Three Things I Know About Her 1967 Jean-Luc Godard 
14. La Chinoise 1967 Jean-Luc Godard 
15. Week-end 1967 Jean-Luc Godard 
16. Joy of Learning 1969 Jean-Luc Godard 
17. Wind from the East 1970Jean-Luc Godard 
18. Struggle in Italy 1971 Jean-Luc Godard 
19. Vladimir and Rosa 1971 Jean-Luc Godard 
20. Tout va bien 1972 Jean-Luc Godard 
21. Number Two 1975 Jean-Luc Godard 
22. How’s It Going 1976 Jean-Luc Godard 
23. A Film Like Any Other 1968 Jean-Luc Godard 
24. Sympathy for the Devil 1968 Jean-Luc Godard 
25. British Sounds 1969 Jean-Luc Godard 
26. Letter to Jane 1972 Jean-Luc Godard 
27. Here and Elsewhere 1976 Jean-Luc Godard 
28. The 400 Blows 1959 François Truffaut
29. Shoot the Piano Player 1960 François Truffaut
30. Jules and Jim 1962 François Truffaut
31. The Soft Skin 1964 François Truffaut
32. Fahrenheit 451 1966 François Truffaut
33. The Bride Wore Black 1968 François Truffaut
34. Stolen Kisses 1968 François Truffaut
35. Mississippi Mermaid 1969 François Truffaut
36. The Wild Child 1970 François Truffaut
37. Bed and Board 1970 François Truffaut
38. Two English Girls 1971 François Truffaut
39. A Gorgeous Girl Like Me 1972 François Truffaut
40. Day for Night 1973 François Truffaut
41. The Story of Adèle H. 1975 François Truffaut
42. Small Change 1976 François Truffaut
43. The Man Who Loved Women 1977 François Truffaut
44. The Green Room 1978 François Truffaut
45. Love on the Run 1979 François Truffaut
46. The Last Metro 1980 François Truffaut
47. La sonate à Kreutzer 1956 Éric Rohmer
48. Véronique et son cancre 1958 Éric Rohmer
49. Présentation ou Charlotte et son steak 1960 Éric Rohmer
50. Le signe du lion 1962 Éric Rohmer
51. La carrière de Suzanne 1963 Éric Rohmer
52. La boulangère de Monceau 1963 Éric Rohmer
53. Nadja à Paris 1964 Éric Rohmer
54. Paris vu par… 1965 Éric Rohmer
55. La collectionneuse 1967 Éric Rohmer
56. Ma nuit chez Maud 1969 Éric Rohmer
57. Le genou de Claire 1970 Éric Rohmer
58. L’amour l’après-midi 1972 Éric Rohmer
59. Die Marquise von O… 1976 Éric Rohmer
60. Perceval le Gallois 1978 Éric Rohmer
61. La femme de l’aviateur 1981 Éric Rohmer
62. Le beau mariage 1982 Éric Rohmer
63. Paris nous appartient 1961 Jacques Rivette
64. La Religieuse 1966 Jacques Rivette
65. L’amour fou 1969 Jacques Rivette
66. Out 1 1971 Jacques Rivette
67. Out 1: Spectre 1972 Jacques Rivette
68. Céline et Julie vont en bateau : Phantom Ladies Over Paris 1974 Jacques
    Rivette
69. Duelle (une quarantaine) 1976 Jacques Rivette
70. Noroît (une vengeance) 1976 Jacques Rivette
71. Le beau Serge 1958 Claude Chabrol
72. Les cousins 1959 Claude Chabrol
73. À double tour 1959 Claude Chabrol
74. Les bonnes femmes 1960 Claude Chabrol
75. Les godelureaux 1961 Claude Chabrol
76. Les Sept Péchés capitaux 1962 Claude Chabrol,
77. L’oeil du malin 1962 Claude Chabrol
78. Landru 1963 Claude Chabrol
79. Ophélia 1963 Claude Chabrol
80. La ligne de démarcation 1966 Claude Chabrol
81. Les biches 1968 Claude Chabrol
82. La femme infidèle 1969 Claude Chabrol
83. Que la bête meure 1969 Claude Chabrol
84. Le boucher 1970 Claude Chabrol
85. La rupture 1970 Claude Chabrol
86. Juste avant la nuit 1971 Claude Chabrol
87. La décade prodigieuse 1971 Claude Chabrol
88. Les noces rouges 1973 Claude Chabrol
89. Nada 1974 Claude Chabrol
90. Une partie de plaisir 1975 Claude Chabrol
91. Les Innocents aux mains sales 1975 Claude Chabrol
92. Alice ou la dernière fugue 1977 Claude Chabrol
93. Les liens de sang 1978 Claude Chabrol
94. Violette Nozière Claude Chabrol
95. Les surmenés 1958 Jacques Doniol-Valcroze
96. L’eau à la bouche 1960 Jacques Doniol-Valcroze
97. Le coeur battant 1960 Jacques Doniol-Valcroze
98. La dénonciation 1962 Jacques Doniol-Valcroze
99. Le viol 1967 Jacques Doniol-Valcroze
100. La Maison des Bories1970 Jacques Doniol-Valcroze
101. L’homme au cerveau greffé 1972 Jacques Doniol-Valcroze
102. Le bel âge 1960 Pierre Kast
103. La morte-saison des amours 1961 Pierre Kast
104. Le grain de sable 1964 Pierre Kast
105. La brûlure de mille soleils 1965 Pierre Kast
106. Les soleils de l’île de Pâques 1972 Pierre Kast
107. Cousin cousine 1975 Jean-Charles Tacchella
108. Le pays bleu 1977 Jean-Charles Tacchella
109. Le dos au mur 1958 Édouard Molinaro
110. Des femmes disparaissent 1959 Édouard Molinaro
111. Un témoin dans la ville 1959 Édouard Molinaro
112. Une fille pour l’été 1960 Édouard Molinaro
113. La mort de Belle 1961 Édouard Molinaro
114. Les Sept Péchés capitaux 1962 Édouard Molinaro
115. Arsène Lupin contre Arsène Lupin 1962 Édouard Molinaro
116. Oscar 1967 Édouard Molinaro
117. Hibernatus 1969 Édouard Molinaro
118. Mon oncle Benjamin 1969 Édouard Molinaro
119. L’emmerdeur 1973 Édouard Molinaro
120. La cage aux folles 1978 Édouard Molinaro
121. La Pointe-Courte 1955 Agnès Varda
122. L’opéra-mouffe 1958 Agnès Varda
123. Ô saisons ô chateaux 1958 Agnès Varda
124. Du côté de la côte 1958 Agnès Varda
125. La cocotte d’azur 1958 Agnès Varda
126. Les fiancés du pont Mac Donald ou (Méfiez-vous des lunettes
     noires) 1961 Agnès Varda
127. Cléo de 5 à 7 1962 Agnès Varda
128. Le bonheur 1965 Agnès Varda
129. Salut les Cubains 1963 Agnès Varda
130. Les créatures 1966 Agnès Varda
131. Elsa la rose 1966 Agnès Varda
132. Oncle Yanco 1967 Agnès Varda
133. Daguerréotypes 1975 Agnès Varda
134. L’une chante l’autre pas 1977 Agnès Varda
135. Mur murs 1981 Agnès Varda
136. Réponse de femmes: Notre corps, notre sexe 1975 Agnès
     Varda
137. Van Gogh 1948 Alain Resnais
138. Gauguin 1949 Alain Resnais
139. Pictura 1951 Alain Resnais
140. Guernica 1951 Alain Resnais
141. Les statues meurent aussi 1953 Alain Resnais
142. Nuit et brouillard 1956 Alain Resnais
143. Toute la mémoire du monde 1956 Alain Resnais
144. Le chant du Styrène 1958 Alain Resnais
145. Hiroshima mon amour 1959 Alain Resnais
146. L’Année dernière à Marienbad 1959 Alain Resnais
147. Muriel ou le temps d’un retour 1963 Alain Resnais
148. La guerre est finie 1966 Alain Resnais
149. Loin du Vietnam 1967 Alain Resnais
150. Je t’aime, je t’aime 1968 Alain Resnais
151. Providence 1977 Alain Resnais
152. Les horizons morts 1951 Jacques Demy
153. Le sabotier du Val de Loire 1956 Jacques Demy
154. Le bel indifférent 1958 Jacques Demy
155. Ars 1960 Jacques Demy
156. Lola 1961 Jacques Demy
157. La luxure 1961 Jacques Demy
158. Les Sept Péchés capitaux 1962 Jacques Demy
159. La baie des anges 1963 Jacques Demy
160. Les Parapluies de Cherbourg 1964 Jacques Demy
161. Les Demoiselles de Rochefort 1967 Jacques Demy
162. Model Shop 1969 Jacques Demy
163. Peau d’âne 1970 Jacques Demy
164. Olympia 52 1952 Chris Marker
165. Les statues meurent aussi 1953 Chris Marker
166. Dimanche à Pekin 1956 Chris Marker
167. Lettre de Sibérie 1958 Chris Marker
168. Description d’un combat 1960 Chris Marker
169. ¡Cuba Sí! 1961 Chris Marker
170. La Jetée 1962 Chris Marker
171. Le joli mai 1963 Chris Marker
172. Le mystère Koumiko 1965 Chris Marker
173. Si j’avais quatre dromadaires 1966 Chris Marker
174. À bientôt, j’espère 1968 Chris Marker
175. La sixième face du pentagone 1968 Chris Marker
176. On vous parle du Brésil: Tortures 1969 Chris Marker
177. Vive la baleine 1972 Chris Marker
178. La solitude du chanteur de fond 1974 Chris Marker
179. Le fond de l’air est rouge 1977 Chris Marker
180. La musica 1966 Marguerite Duras
181. Détruire dit-elle 1969 Marguerite Duras
182. Jaune le soleil 1971 Marguerite Duras
183. La femme du Gange 1974 Marguerite Duras
184. Son nom de Venise dans Calcutta désert 1976 Marguerite
     Duras
185. Des journées entières dans les arbres 1977 Marguerite Duras
186. Le sang des bêtes 1949 Georges Franju
187. En passant par la Lorraine 1950 Georges Franju
188. Le grand Méliès 1952 Georges Franju
189. Hôtel des Invalides 1952 Georges Franju
190. Les poussières 1953 Georges Franju
191. Mon chien 1955 Georges Franju
192. À propos d’une rivière 1955 Georges Franju
193. Notre Dame – cathédrale de Paris 1957 Georges Franju
194. La première nuit 1958 Georges Franju
195. La tête contre les murs 1959 Georges Franju
196. Les yeux sans visage 1960 Georges Franju
197. Thérèse Desqueyroux 1962 Georges Franju
198. Judex 1963 Georges Franju
199. Thomas l’imposteur 1965 Georges Franju
200. Les rideaux blancs 1965 Georges Franju
201. Les mauvaises fréquentations 1964 Jean Eustache
202. Le père Noël a les yeux bleus 1966 Jean Eustache
203. Le cochon 1970 Jean Eustache
204. Numéro zéro 1971 Jean Eustache
205. La maman et la putain 1973 Jean Eustache
206. Mes petites amoureuses 1974 Jean Eustache
207. Une sale histoire 1977 Jean Eustache
208. L’immortelle 1963 Alain Robbe-Grillet
209. Trans-Europ-Express 1966 Alain Robbe-Grillet
210. L’homme qui ment 1968 Alain Robbe-Grillet
211. L’Eden et après 1970 Alain Robbe-Grillet
212. N. a pris les dés… 1972 Alain Robbe-Grillet
213. Une vraie jeune fille 1976 Catherine Breillat
214. Mais qu’est ce qu’elles veulent 1977 Coline Serreau
215. Pourquoi pas! 1977 Coline Serreau
216. Une aussi longue absence 1961 Henri Colpi
217. Codine 1963 Henri Colpi
218. Mona, l’étoile sans nom 1966 Henri Colpi
219. Heureux qui comme Ulysse… 1970 Henri Colpi
220. 24 heures de la vie d’un clown 1946 Jean-Pierre Melville
221. Le Silence de la mer 1949 Jean-Pierre Melville
222. Les Enfants terribles 1950 Jean-Pierre Melville
223. Quand tu liras cette lettre… 1953 Jean-Pierre Melville
224. Bob le flambeur 1956 Jean-Pierre Melville
225. Deux hommes dans Manhattan 1959 Jean-Pierre Melville
226. Léon Morin, prêtre 1961 Jean-Pierre Melville
227. Le Doulos 1962 Jean-Pierre Melville
228. L’Aîné des Ferchaux 1963 Jean-Pierre Melville
229. Le Deuxième Souffle 1966 Jean-Pierre Melville
230. Le Samouraï 1967 Jean-Pierre Melville
231. L’armée des ombres 1969 Jean-Pierre Melville
232. Le Cercle rouge 1970 Jean-Pierre Melville
233. Un flic 1972 Jean-Pierre Melville
234. Crazeologie 1954 Louis Malle
235. Station 307 1954 Louis Malle
236. Le monde du silence 1956 Louis Malle
237. Ascenseur pour l’échafaud 1958 Louis Malle
238. Les Amants 1958 Louis Malle
239. Zazie dans le métro 1960 Louis Malle
240. Vive le tour 1962 Louis Malle
241. Le Feu follet 1963 Louis Malle
242. Viva Maria! 1965 Louis Malle
243. Le Voleur 1967 Louis Malle
244. Calcutta 1969 Louis Malle
245. Le Souffle au coeur 1971 Louis Malle
246. Lacombe Lucien 1974 Louis Malle
247. Place de la République 1974 Louis Malle
248. Black Moon 1975 Louis Malle
249. Moi, un noir 1958 Jean Rouch
250. La pyramide humaine 1961 Jean Rouch
251. Chronique d’un été (Paris 1960) 1961 Jean Rouch
252. La punition 1962 Jean Rouch
253. Les veuves de 15 ans 1964 Jean Rouch
254. Paris vu par… 1965 Jean Rouch
255. La goumbe des jeunes noceurs 1966 Jean Rouch
256. La chasse au lion à l’arc 1966 Jean Rouch
257. Jaguar 1967 Jean Rouch
258. Petit à petit 1970 Jean Rouch
259. Tourou et Bitti 1971 Jean Rouch
260. Babatou, les trois conseils 1976 Jean Rouch
261. Rentrée des classes 1955 Jacques Rozier
262. Blue jeans 1958 Jacques Rozier
263. Adieu Philippine 1962 Jacques Rozier
264. Dans le vent 1963 Jacques Rozier
265. Paparazzi 1964 Jacques Rozier
266. Roméos et jupettes 1966 Jacques Rozier
267. Du côté d’Orouët 1971 Jacques Rozier
268. Les enfants désaccordés 1964 Philippe Garrel
269. Le Jeune cinéma: Godard et ses émules 1967 Philippe Garrel
270. Cinétracts 1968 Philippe Garrel
271. Le révélateur 1968 Philippe Garrel
272. La concentration 1968 Philippe Garrel
273. Actua 1 1968 Philippe Garrel
274. Le Lit de la Vierge 1969 Philippe Garrel
275. La cicatrice intérieure 1972 Philippe Garrel
276. Les hautes solitudes 1974 Philippe Garrel
277. Un ange passe 1975 Philippe Garrel
278. Le berceau de cristal 1976 Philippe Garrel
279. Le bleu des origines 1979 Philippe Garrel
280. Broadway by Light 1958 William Klein
281. Qui êtes-vous, Polly Maggoo? 1966 William Klein
282. Loin du Vietnam 1967 William Klein
283. Mr. Freedom 1968 William Klein
284. Muhammad Ali, the Greatest 1969 William Klein
285. Festival panafricain d’Alger 1969 William Klein
286. Eldridge Cleaver 1970 William Klein
287. Le couple témoin 1977 William Klein
288. Un condamné à mort s’est échappé ou Le vent souffle où il veut
     1956
289. Les Dames du bois de Boulogne 1945 Robert Bresson
290. Journal d’un curé de campagne 1951 Robert Bresson
291. Pickpocket 1959 Robert Bresson
292. Procès de Jeanne d’Arc 1962 Robert Bresson
293. Au hasard Balthazar 1966 Robert Bresson
294. Mouchette 1967 Robert Bresson
295. Une femme douce 1969 Robert Bresson
296. Quatre nuits d’un rêveur 1971 Robert Bresson
297. Lancelot du Lac 1974 Robert Bresson
298. Le diable probablement 1977 Robert Bresson
299. L’Argent 1983 Robert Bresson

Jean-Luc Godard (1930–2022)
Μνημειώδης και συνηφασμένος με πολύκροτες αλλαγές στη κινηματογραφική γλώσσα με τα
έργα του στα 60ς, υπήρξε ίσως ο ριζοσπαστικότερος αναμορφωτής της κινηματογράφησης στη
Γαλλία, ηγέτης του γαλλικού Νέου Κύματος, ευρέως γνωστού ως Nouvelle Vague, ο οποίος
μετέτρεψε τη σκηνοθεσία σε μια διαρκή πράξη κριτικής, φιλοσοφίας και πολιτικής παρέμβασης.
Αρχικά, ως κριτικός στο περιοδικό Cahiers du Cinéma, αντιμετώπισε τον κινηματογράφο όχι ως
μέσο παθητικής ψυχαγωγίας, αλλά ως ένα σύστημα κωδικών, που έπρεπε να αποδομηθεί και
να ανασυγκροτηθεί από την αρχή, το οποίο εφάρμοσε έμπραχτα στο έργο του,
καταστρατηγώντας τις συμβάσεις του λεγόμενου Κλασικού Χόλιγουντ, εισάγοντας ριξηκέλευθες
τεχνικές, με σκοπό να υπενθιμίζουν διαρκώς στον θεατή ότι παρακολουθεί μια κατασκευή, στο
πρότυπο της Μπρεχτικής αποστασιοποίησης, δηλαδή καθιστώντας τον ενεργό συνεχώς σε
κριτική σκέψη και ουδέτερο συναισθηματικά ως προς τα πρόσωπα και τις καταστάσεις.
Παράλληλα, για να θεμελιώσει στις ταινίες τα προτάγματά του, χρησιμοποίησε τεχνικές που
προυπήρχαν διάσπαρτες σε πρωθύστερα φιλμ (Νουάρ, Γουέστερν, Ιαπωνικά) και κινήματα στο
Σινεμά (Γερμανικός Εξπρεσιονισμός, Σοβιετική Πρωτοπορία των 20ς), ως δομικό λίθο για τη
φιλμική σύνταξη. Αναλυτικότερα, Jump Cuts, δηλαδή απότομες κοπές, είτε χρονικές, είτε
χωρικές, είτε νοηματικές, με πρώτο δείγμα στο “Με κομμένη την ανάσα, (Breathless ή À bout de
souffle, 1960), που κατακρήμνιζαν τη γραμμική συνέχεια του χρόνου, και κόβοντας κομμάτια
μέσα από την ίδια λήψη, δημιούργησε έναν νευρικό, μοντέρνο ρυθμό, που αντανακλούσε την
υπαρξιακή ανησυχία των ηρώων του. Έπειτα, δανειζόμενος από τα ντοκιμαντέρ, καθιέρωσε στις
δημιουργίες μυθοπλασίας τη Κάμερα στο Χέρι και τη χρήση Φυσικού Φωτισμού, με σήμα
κατατεθέν τις καταγραφές σε ρόλο σκηνικών τους δρόμους του Παρισιού, μέσω ελαφρύ
εξοπλισμού και του εκάστοτε φωτός, απελευθερώνοντας το σινεμά από τα παραδοσιακά
στούντιο. Επιπλέον, εδραίωσε την Κατάργηση του «Τέταρτου Τοίχου», αφού οι χαρακτήρες του
συχνά κοιτάζουν απευθείας την κάμερα και απευθύνονται στον θεατή, επηρεασμένος από την
αντίστοιχη τεχνοτροπία του Γιαζουχίρο Όζου, συντρίβοντας την ψευδαίσθηση της
πραγματικότητας και ενεργοποιόντας τον δέκτη πνευματικά. Ταυτόχρονα, με τη πειραματικό
σκελετό του ήχου, μέσω ασύμμετρου ηχητικού μοντάζ, όπως με J και L γέφυρες, ή κόβοντας
απότομα τη μουσική υπόκρουση, ή θάβοντας τους διαλόγους κάτω από θορύβους του δρόμου
ή αφήνοντας σκηνές σε απόλυτη βουβότητα για να προκαλέσει αμηχανία, ή ατμοσφαιρικά
ηχοτοπία που δρούσαν σαμ ήρωες, ή απόρριψη των μελωδιών ως μέσο έκφρασης
συναισθημάτων (Mickey Mouse Music). Συνάμα, οι Κεντρικές Θεματικές και Φιλοσοφία του,
ήτανε βαθιά επηρεασμένα από τον Μαρξισμό, τον Υπαρξισμό και τη Σημειολογία, κριτικάροντας
τον Καπιταλισμό και την Καταναλωτική Κοινωνία, όπως στα “Weekend” (1967) και τα “Δύο τρία
πράγματα που ξέρω για αυτήν” (1967), αναλύοντας πώς ο καταναλωτισμός, η πνευματική
αλλοτρίωση και η αστική τάξη οδηγούν στην αποξένωση και τη βία. Άλλοτε, ανέδειξε την
αποτυχία της επικοινωνίας και των σχέσεων, όπως στο “Περιφρόνηση” (Le Mépris, 1963), που
εξετάζει τη σταδιακή κατάρρευση ενός γάμου, συγχρόνως με τη διαφθορά της τέχνης από το
αμερικανικό κεφάλαιο, με τους ήρωές του να μιλούν πολύ, αλλά να αδυνατούν να συνομιλήσουν

ουσιαστικά, επεκτείνοντας νοηματικά για την ολότητα της κοινωνίας. Επιπλέον, με το Μετα-
κινηματογράφο (Meta-cinema),ο κινηματογράφος είναι το ίδιο το αντικείμενο μελέτης, με τα
δημιουργήματά του να είναι γεμάτα αναφορές σε άλλα παλαιότερα, δικά του ή κορυφαίων
σκηνοθετών, λογοτεχνικά αποσπάσματα, πίνακες ζωγραφικής και φιλοσοφικά δοκίμια, με μότο
πως «το μοντάζ δεν είναι απλώς η ένωση δύο πλάνων, είναι η σύγκριση δύο
πραγματικοτήτων». Τέλος, ισχυριζόμενος «Κάθε ταινία είναι ένα ντοκιμαντέρ για τους
ηθοποιούς της», αποδόμησε τα χολιγουντιανά πρότυπα και τις παραδοσιακές θεατρικές
συμβάσεις, μετατρέποντας τον ηθοποιό από ένα μέσο αναπαράστασης ενός ανθρώπου, σε ένα
ζωντανό, αυτοσχεδιαστικό στοιχείο, συνδυάζοντας αυτοβιογραφικές συνιστώσες, ενίοτε
διακοσμητικό ή που απλά αλληλεπιδρα με το περίγυρο, διαχέοντας τον εσωτερικό κόσμο του
μέσω πράξεων, κινησεολογίας και εξωτερικής εμφάνισης, ενώ καθοδηγούσε σε πραγματικό
χρόνο, οδηγώντας την ερμηνεία σε έναν αυθορμητισμό και ρεαλισμό. Συμπερασματικά, εκ των
σημαντικότερων κινηματογραφιστών στην ιστορία, με τις καλλιτεχνικές του συνθέσεις να
επηρεάζουν ανεξίτηλα το Παγκόσμιο Σινεμά, και να εξιτάρουν διαχρονικά στη θέασή τους.

Alphaville 1965 Jean-Luc Godard
Αποτελεί ένα από τα πιο ιδιοφυή και ανατρεπτικά έργα του Jean-Luc Godard, λειτουργώντας
ταυτόχρονα ως φουτουριστική δυστοπία και ως μια αποδόμηση των κινηματογραφικών ειδών,
κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου και καθιερώθηκε ως ένα ορόσημο της
Nouvelle Vague. Αρχικά, πρόκειται για ταινία επιστημονικής φαντασίας γυρισμένη χωρίς κανένα
ειδικό εφέ ή φουτουριστικό σκηνικό, με την παρούσα τότε αρχιτεκτονική του 1960 στο Παρίσι,
(όπως το Maison de la Radio και γυάλινοι μοντερνιστικοί ουρανοξύστες), ως το μέλλον,
παρουσιάζοντας το μοντέρνο του 1965 ως την ψυχρή πόλη του αύριο, παραθέτωντας ότι η
δυστοπία δεν επέρχεται, αλλά συμβαίνει ήδη στο παρόν μέσα από την αστικοποίηση, την
τυποποίηση και την αποξένωση. Έπειτα, αναδεικνύεται η σύγκρουση τεχνοκρατίας και
ανθρωπισμού, με τη πόλη του Alphaville, με την σύνθεση του τίτλου να προέρχεται από το
ελληνικό αλφάβητο του γράμματος α που υποδηλώνει την αρχή, δηλαδή εξουσία και την
τεχνοκρατούμενη πόλη, να κυβερνάται από τον Alpha 60, έναν παντεπόπτη κεντρικό
υπολογιστή, που έχει απαγορεύσει κάθε είδους συναίσθημα, συνείδηση, γνώση και
καλλιτεχνικότητα, με τις λέξεις που τα εκφράζουν, όπως «αγάπη» ή «γιατί», να διαγράφονται
συστηματικά από το λεξιλόγιο των πολιτών, οι οποίοι μετατρέπονται σε ρομπότ που
λειτουργούν αποκλειστικά με βάση τη λογική. Όμως, ο ντετέκτιβ Lemmy Caution (Eddie
Constantine), καταφέρνει να αποσταθεροποιήσει το σύστημα εισάγοντας ξανά την ποίηση (πχ.
Paul Éluard, Capital of Pain), που δρα επαναστατικά, με την λύτρωση να ακολουθεί όταν η
Natacha (Anna Karina), σπάει τον προγραμματισμό της, καταφέρνοντας να προφέρει τη φράση
«Σας αγαπώ» («Je vous aime»). Μετά, το υβρίδιο με δύο εντελώς διαφορετικά είδη, ενωμένα με
ειρωνική και μοντέρνα διάθεση, του Pulp Noir με τις ηθικές αμφισημίες, τον ήρωα που αντέχει
ενάντια σε ακατάβλητους εχθρούς και τα κακόφημα σοκάκια του υποκόσμου ως σκηνικό, με το
νεωτερικό ύφος του Sci-Fi, με τον πρωταγωνιστή να μην αποτελεί νέο χαρακτήρα, αλλά έναν
εξαιρετικά δημοφιλή b-movie ντετέκτιβ που ήδη υπήρξε σε πολλές γαλλικές εμπορικές ταινίες,
τοποθετώντας το μέσα σε ένα δυστοπικό, φιλοσοφικό περιβάλλον, ενώ η πλοκή που θυμίζει
έντονα κόμικ τύπου Dick Tracy ή Flash Gordon, ασκεί κριτική στον Ψυχρό Πόλεμο, τον
καπιταλισμό και την αμερικανοποίηση της ευρωπαϊκής κουλτούρας. Λοιπόν, ο υπολογιστής
Alpha 60 συμβολίζει την απόλυτη τεχνοκρατία, τον ολοκληρωτισμό, και βέβαια, τον θάνατο της
τέχνης χάριν της απόλυτης λογικής, ακολούθως, ο Lemmy Caution ως αναχρονιστικός ήρωας
του παρελθόντος από φιλμ νουάρ, αντιπροσωπεύει το ένστικτο, το συναίσθημα, και την
ανθρώπινη ατέλεια, ύστερα, η Natacha von Braun, η Femme Fatale, προσωποποίηση της
παθητικής κοινωνίας που έχει αποδεχτεί τη μοίρα της, ξαφνικά αφυπνίζεται πνευματικά μέσω

του έρωτα και της τέχνης, με το επίθετό της ευθεία αναφορά στο φασισμό και στον Βέρνερ φον
Μπράουν, αρχιμηχανικό των Ναζί για τους πυραύλους, ενώ η απουσία ειδικών εφέ, υποδηλώνει
ότι η τεχνολογική αλλοτρίωση, και κυρίως, το δυστοπικό μέλλον, είναι ήδη παρόντα στην
καθημερινότητα των σύγχρονων πόλεων. Φυσικά, η αισθητική του διευθυντή φωτογραφίας
Raoul Coutard, με την ασπρόμαυρη φωτογραφία σε στυλ Κιαροσκούρο, σε εξαιρετικά
ευαίσθητο φιλμ υψηλής αντίθεσης της εποχής, όπως Ilford HPS, το οποίο επέτρεπε τις
απαραίτητες λήψεις, καθορίζει την ατμόσφαιρα γλαφυρά, και εναρμονίζει φαντασμαγορικά την
αποτύπωση του φυσικού νυχτερινού φωτισμού των δρόμων του Παρισιού, διαχέοντας μια υφή
σκληρού neo-noir, αποτελούμενη γεμάτη από σκιές, αντανακλάσεις σε τζάμια, και ψυχρούς,
λαμπερούς διαδρόμους που εντείνουν την υπάρχουσα ανθρώπινη αποξένωση, την έλλειψη
ιδιωτικότητας και τον άκαρδο ορθολογισμό, ενώ το φως διαδραματίζει το ρόλο του φορέα της
αντίστασης, και της αλλαγής σε μια κατάσταση στα πλαίσια του Ουμανισμού. Επιπλέον, η
χωρική και χρονική αποδιοργάνωση με τα απότομα jump cuts και το σπάσιμο του τέταρτου
τοίχου, όπως στη περιβόητη σκηνή όπου η Νατάσα κοιτάζει επίμονα το φακό, καθώς
ανακαλύπτει απαγορευμένες λέξεις, σαν η αγάπη, και η χρήση Αρνητικού Φιλμ, που δρα ως
οπτική διακοπή, αντικατοπτρίζουν είτε το σοκ ή την συναισθηματική ένταση των χαρακτήρων ή
των προβαλλόμενων συνθηκών, είτε τη μηχανική επεξεργασία του Alpha 60 και την απόρροια
των εντολών του, με παραστατικό τρόπο μάλιστα, απογειώνοντας την αύρα του όλου. Συνάμα,
οι κύκλοι, όπως κυκλικές σκάλες, ρολόγια, η οθόνη του Alpha 60, παραπέμπουν στην τυραννία,
την παγίδευση και την φαυλότητα της μηχανιστικής επανάληψης, ενώ οι ευθείες γραμμές και τα
βέλη, εκπροσωπούν την δυναμική για παρέμβαση μεταβολών, την ελευθερία, το παρελθόν και
το μέλλον, με τη συγκρότηση μορφής κολάζ, να εξυπηρετεί την υπερύψωση του ασύνδετου και
του περιστασιακού των γεγινομένων, συνακόλουθα του πεδίου γύρω. Παράλληλα, ο ήχος και η
μουσική του Paul Misraki συμμετέχουν ως σημαντικοί παράγοντες στην εξέλιξη της
εξιστόρησης, με όχημα τις ξαφνικές διακοπές και το ηχητικό ασύγχρονο ή ασύμφωνο,
ενεργώντας σαρκαστικά ή κονιορτοποιώντας τη κινηματογραφική ψευδαίσθηση, ενώ οι
επιθετικοί περιβαλλοντικοί ήχοι κορυφώνουν την ψυχική αποσύνδεση εξαιτίας δυστοπικού
περίγυρου και του υπερβολικού ορθολογισμού. Αντίθετα, η εκκωφαντική σιωπή καθρεφτίζει το
υπαρξιακό κενό των εμπλεκομένων, και την παντελή έλλειψη συναισθηματισμών και
πολιτιστικού υποβάθρου δημιουργίας, με τη η μηχανική, απόκοσμη φωνή του υπερυπολογιστή
Alpha 60, εντελώς απαλλαγμένη από οποιαδήποτε ζεστή χροιά, λειτουργεί ως ο απόλυτος
ηχητικός φορέας του ολοκληρωτισμού και της στυγνής λογικότητας που εξουσιάζει γενικά, αλλά
και σαφές υπονοούμενο για τη Κυβέρνηση Ντε Γκωλ, που διοικεί με πρότυπο τα αμερικανικά
φιλελεύθερα ιδεώδη. Ενεργώς, η εικαστική είναι επηρεασμένη απο τους Larry Rivers (Pop Art
Fringe), Nicolas de Staël (abstract), Edward Hopper (Αποξένωση), Pablo Picasso (Κυβιστική
Αποδόμηση), René Magritte (Sureallism), Giorgio de Chirico (Μεταφυσική Ζωγραφική), Kazimir
Malevich (Σουπρεματισμός), Rembrandt van Rijn και Johannes Vermeer (Chiaroscuro και
Γυναικείο Πορτρέτο), Francis Bacon και Edvard Munch (Υπαρξιακός Τρόμος), Piet Mondrian
(Νεοπλαστικισμός), Marcel Duchamp και Edouard Manet (Αποδόμιση οπτικού βάθους). Τέλος,
η υποκριτική, στα Μπρεχτικά πρότυπα, επειδή δεν αποσκοπεί να προσφέρει ρεαλιστικές,
ψυχολογικές ερμηνείες, αλλά να τονίσει τη σύγκρουση μεταξύ της ανθρώπινης
αυθορμητικότητας και της μηχανικής αλλοτρίωσης, επικεντρώνεται σε δύο παντελώς
αντιδιαμετρικά στυλ, του B-movie Noir στυλιζαρισμένου του Eddie Constantine και την
αποστασιοποιημένη, ποιητική μελαγχολία της Anna Karina, με αρκετό αυτοσχεδιασμό και
μινιμαλιστική κινησεολογία εκατέρωθεν, αποδίδοντας τον επιθυμητό ρεαλισμό των
πεπραγμένων, μακριά από τα θεατρικά ιδανικά, αποδίδοντας τις ατάκες εντελώς επίπεδα, χωρίς
συναισθηματικές αυξομειώσεις στην ένταση ή τον τόνο της φωνής τους, καθιστώντας τους ως
ένα βαθμό καρικατούρες. Συμπερασματικά, η διαφορετικότητα του φιλμ σε σχέση με άλλα έργα
του σκηνοθέτη, συνδυαστικά με την πάντα επίκαιρη σημειολογία πέρι ακράτου τεχνοκρατίας και
της εντυπωσιακής εικαστικής καλαισθησίας που το διέπει,

οδηγεί σε μια συναρπαστική εμπειρία αλλά και μια βαθιά υποκίνηση για αναστοχασμό αναστοχασμό των
προϋποθέσεων διαβίωσης ενώ υπάρχει απόγειο πολιτισμού.

Alphaville Bande Originale Du Film De Jean-Luc Godard　/　Paul Misraki & His Orchestra (1965)

Paul Misraki – Musique & cinéma : des années 50

Georges Arvanitas Quintet – Soul Jazz (1960) FULL ALBUM

Eddy Louiss, Kenny Clarke & René Thomas ‎– Trio ( Full Album )

Francois Tusques – Sunny Murray – Intercommunal Music 1971 – Full Album

Ivan Jullien Big Band – Secret Service – Fr Riviera CED 521 173 T LP FULL

Jef Gilson Big Band Jef Gilson A Gaveau Fr SFP 10004 Full

Jef Gilson – Anthology 1945/1975: The Meeting Time: Bobby Jaspar / Byard Lancaster (Full Album)

Claude Bolling Suite for Chamber Orchestra and Jazz Piano Trio. 2011

Suite for Flute & Jazz piano Trio No 2 – Claude Bolling

California Suite – Claude Bolling

Jazz A La Francaise – Claude Bolling

Various ‎– Swinging Mademoiselle Vol 2 : 60’s French Beat , Pop, Rock Ye-Ye Girls Group Music ALBUM

43. 1960s french jazz pop

Paris All Stars Ivan Jullien – Paris Point Zero – Fr Riviera No. 521 047 T LP FULL

Ivan Jullien Big Band – Secret Service – Fr Riviera CED 521 173 T LP FULL

Barney Wilen Dreamtime

Barney Wilen – French Ballads

Barney̲ W̲i̲l̲e̲n̲ Q̲u̲i̲n̲t̲e̲t̲ – Barney̲ W̲i̲l̲e̲n ̲Q̲u̲i̲n̲t̲e̲t (̲1̲9̲5̲7̲)̲

Barney̲ W̲i̲l̲e̲n̲ – ̲B̲a̲r̲n̲e̲y̲ (̲1̲9̲5̲9̲)̲

Acting Trio – Acting Trio (1969)

Jacques Coursil – Black Suite (1969)

Jacques Coursil Unit – Way Ahead 1969 – Full Album

Jacques Loussier – Fantasie En Ut Mineur (Full Album)

The Jacques Loussier Trio ‎– Play Bach Jazz Vol.1 – FULL ALBUM