‘Οψεις στα Κινηματογραφικά Ρεύματα

εκτάκτως Σάββατο 21/03 στις 20:00

Η απεικόνιση και ανάλυση της ολότητας της ανθρωπότητας, μέσα από την εκστασιακή, περιβόητη και υποδειγματική ως η πλέον κορυφαία ταινία, μυθικά αψεγάδιαστη και ακμαίας καλλιτεχνικότητας Γυναίκα στους Αμμόλοφους (Suna no onna, Woman in the Dunes 1964) του βιρτουόζου Hiroshi Teshigahara.

Ιαπωνικό Νέο Κύμα Nuberu Bagu : Το Ιαπωνικό Νέο Κύμα, ή Nūberu bāgu, ήταν ένα κινηματογραφικό κίνημα που εμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, χαρακτηριζόμενο από νέους κινηματογραφιστές που αμφισβήτησαν τις παραδοσιακές συμβάσεις κινηματογράφησης και διερεύνησαν κοινωνικά
ζητήματα. Ήταν μια περίοδος σημαντικών καλλιτεχνικών πειραματισμών και κοινωνικού σχολιασμού, με πειραματικές τεχνικές, αποσπασματικές αφηγήσεις, τολμηρά οπτικά εφέ, επηρεασμένα από την Αβάντ Γκαρντ, το Ντανταϊσμό και τον Σουρεαλισμό, έχοντας εστίαση σε θέματα ταμπού όπως η νεανική παραβατικότητα, η πολιτική απογοήτευση, η βία και η
σεξουαλικότητα, αμφισβητώντας τον παραδοσιακό ιαπωνικό κινηματογράφο με ωμές, κοινωνικά σοκαριστικές καινοτόμες ταινίες, έχοντας δανειστεί στοιχεία από τη γαλλική Nouvelle Vague και
τον Ιταλικό Νεορεαλισμό, αλλά προσαρμόζοντάς τα κατάλληλα ώστε να προκύψει το ιδιόμορφο στυλ του κινήματος. Θεματικά επικεντρώθηκε στην κοινωνική κριτική και την ψυχολογική σύσταση ατόμων κοινωνίας, μακριά από τις κλασικές αφηγήσεις για να αναδείξει τις κοινωνικές
αντιφάσεις, συχνά ευθυγραμμιζόμενο με τις ιδεολογίες της τότε Αριστεράς και Αναρχικού χώρου.

Βασικά Χαρακτηριστικά:
1) Καινοτομίες και κινηματογράφηση:
Οι κινηματογραφιστές του Νέου Κύματος απέρριψαν το καθιερωμένο σύστημα στούντιο και τα παραδοσιακά στυλ αφήγησης, υιοθετώντας πιο πειραματικές και προσωπικές προσεγγίσεις, που έσπαγαν τη συνέχεια του χώρου και του χρόνου, όπως jump cuts, δυναμικό μοντάζ, αποφυγή των παραδοσιακών αιτιωδών συνδέσμων (raccords), μη γραμμικές αφηγήσεις,
ελλείψεις, αποσπασματικότητα, αντισυμβατικές γωνίες κάμερας, φορητές κάμερες, μεγάλες λήψεις, αυτοσχεδιαστικές και δυναμικές κινήσεις της κάμερας, συνθέσεις εκτός οπτικού κέντρου, εσωτερικό μοντάζ στο κάδρο, λήψεις γλώσσας ντοκιμαντέρ ή αρχειακό υλικό, πολλαπλοτυπίες, σουρεαλιστικά στοιχεία και σκληρό ρεαλισμό για να δημιουργηθεί ρυθμικότητα, αμεσότητα, μη προβλέψιμες καταστάσεις, ένταση, αναστάτωση, απόρριψη του αποστειρωμένου οπτικού του
κραταιού Ιαπωνικού Κινηματογράφου και γεφύρωση του χάσματος μεταξύ μυθοπλαστικού- πραγματικότητας, θολώντας τα όρια μεταξύ αλήθειας και φανταστικού, αντανακλώντας ένα υψηλό επίπεδο αυτοαναστοχασμού και αυτοαναφορικότητας για το μέσο και τρέφοντας τον ενεργό ρόλο και την αποστασιοποίηση του θεατή.
2) Φως & Χρώμα:
Προσαρμογή της παραδοσιακής ιαπωνικής αισθητικής σκιών σε συνδυασμό με αντιδιαμετρικούς τόνους ή φωτεινά, μερικές φορές ενοχλητικά χρώματα, που αντανακλούν τη δυτική επιρροή και τις νέες κοινωνικές πραγματικότητες, εντείνοντας τη συναισθηματική και
πολιτική ατμόσφαιρα.
3) Εστίαση στη Νεολαία και τα Κοινωνικά Ζητήματα:
Πολλές ταινίες διερεύνησαν τις ανησυχίες, την αποξένωση και το μεταβαλλόμενο κοινωνικό τοπίο της μεταπολεμικής Ιαπωνίας, εστιάζοντας συχνά στους νέους και τους αγώνες τους, τις κοινωνικές αλλαγές, την μεταπολεμική αποξένωση, τη ριζοσπαστική νεολαία, την παραβατικότητα, τον αντιιμπεριαλισμό και την ψυχολογική ταυτότητα, συχνά επικρίνοντας τον υλισμό, τις παραδοσιακές αξίες και την παλιά Αριστερά.
4) Προκλητικά Θέματα : Οι σκηνοθέτες ασχολήθηκαν με αμφιλεγόμενα θέματα όπως η σεξουαλικότητα, ο πολιτικός ριζοσπαστισμός, το μεταπολεμικό τραύμα της Ιαπωνίας και η κοινωνική ανισότητα.
5) Μουσική και ήχος :
Οι σκηνοθέτες του κινήματος απέρριψαν την παθητική χρήση της μουσικής, μετατρέποντάς την σε ένα ενεργό, συχνά ανατρεπτικό στοιχείο της αφήγησης. Η μουσική και ο ήχος χρησιμοποιήθηκαν για να αναδείξουν τις αντιφάσεις της ιαπωνικής κοινωνίας. Σε αντίθεση με το mainstream σινεμά, ο ήχος στο Nuberu Bagu συχνά αποξενώνει τον θεατή αντί να τον
παρασύρει συναισθηματικά, ενισχύοντας την κριτική σκέψη.
6) Πειραματισμός και Υβριδισμός ηχητικά :
Υπήρξε έντονη χρήση ηλεκτρονικής μουσικής, αυτοσχεδιαστικής jazz και παραδοσιακών οργάνων (όπως το biwa ή το shakuhachi) σε ασυνήθιστα πλαίσια, δρώντας δομικά, αλληλεπιδρώντας με το περιβάλλον, (πχ. Γυναίκα στους Αμμόλοφους Τεσιγκαχάρα).
7) Θεατρικές Επιρροές ηχητικά και αναπροσαρμογή τους :
Κάποια έργα (πχ. Double Suicide Masahiro Shinoda) ενσωμάτωσαν στοιχεία από το θέατρο Kabuki, No και Bunraku, όμως με στυλιζαρισμένoυς ήχους και μουσικής που υπογράμμιζαν την
τεχνητή φύση της ταινίας, σπάζοντας την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας.
8) Σιωπή και Θόρυβος :
Η χρήση παρατεταμένων σιωπών ή ενοχλητικών θορύβων χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει ένταση και να μεταφέρει το αίσθημα της υπαρξιακής αλλοτρίωσης και της μεταπολεμικής ανασφάλειας.
9) Ηθοποιία:
Εναρμονισμένη στο ύφος της πρωτοποριακής κινηματογράφησης, διακρινόταν από μη μελοδραματικές, κυνικές, ωμές, αντισυμβατικές ερμηνείες που αντανακλούσαν κοινωνικές αναταραχές, περιθωριοποιημένες μορφές, χρησιμοποιώντας πολιτικοκοινωνικά υπονοούμενα, έντονες εκφράσεις, με ζωηρό ρεαλισμό ή σουρεαλισμό, αποδίδοντας βαθιά ψυχολογική αναταραχή, εξεγερτική διάθεση και υπαρξιακή αγωνία, μέσω αποσπασματικών, αμφίσημων κ ασαφών απεικονίσεων, αποτυπώνοντας τα μύχια της ανθρωπότητας. Συνήθως οι ηθοποιοί ήτανε ερασιτέχνες ή δεν είχαν σπουδάσει υποκριτική.
10) Επιρροή του Ευρωπαϊκού Νέου Κύματος :
Το κίνημα επηρεάστηκε από το Γαλλικό Νέο Κύμα, με έμφαση στον κινηματογράφο του δημιουργού και την στυλιστική καινοτομία, και τον Ιταλικό Νεορεαλισμό αποδίδωντας τα δρώμενα με νατουραλισμό και ντοκιμενταρίστικη υφή, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε οπτική αισθητική
και αφηγηματική δομή Αβάντ Γκαρντ, Ντανταϊσμού και Σουρεαλισμού.
11) Παραγωγές :
Αρχικά οι ταινίες γυρίζονταν σε στούντιο, όμως λόγω της λογοκρισίας γρήγορα εμφανίστηκαν ανεξάρτητες παραγωγές, αρκετές φορές από τους ίδιους τους εμπλεκόμενους στα φιλμ, ώστε να επιτυγχάνεται η επιθυμητή αισθητική κ να απελευθερωθεί η θεματολογία.
12) Απήχηση :

Οι κινηματογραφικές πρωτοπορίες του κινήματος αναγνωριστήκανε από τους κριτικούς και τα φεστιβάλ ως κορυφαίες και αξιοσημείωτης αξίας, πολυβραβευμένες κατά κόρων, ενώ οι τεχνικές απεικόνισης αλλάξανε τη κινηματογραφική γλώσσα αποχτώντας διαχρονικότητα και διαμορφώνοντάς τη ανανεωτικά.

Χαραχτηριστικοί Σκηνοθέτες :
1) Nagisa Ōshima
2) Masahiro Shinoda
3) Yoshishige Yoshida
4) Shohei Imamura
5) Kaneto Shindo
6) Susumu Hani
7) Hiroshi Teshigahara
8) Seijun Suzuki
9) Yasuzo Masumura
10) Koji Wakamatsu
11) Toshio Matsumoto
12) Masaki Kobayashi
13) Kon Ichikawa
14) Shuji Terayama
15) Kihachi Okamoto
16) Ko Nakahira
17) Kinji Fukasaku
18) Hideo Gosha
19) Koreyoshi Kurahara
20) Toshio Masuda
21) Akio Jissôji
22) Masao Adachi

Χαραχτηριστικές ταινίες :
1) Woman in the Dunes (1964) Hiroshi Teshigahara

2) Face of another (1966) Hiroshi Teshigahara
3) Pitfall (1962) Hiroshi Teshigahara
4) Ako (1964) Hiroshi Teshigahara
5) The Man Without a Map (1968) Hiroshi Teshigahara
6) Gaudi (1984) Hiroshi Teshigahara
7) Funeral Paredes of Roses» (1969) Toshio Matsumoto
8) Demons (1971) Toshio Matsumoto
9) Tokyo Drifter (1966) Seijun Suzuki
10) Death by Hanging (1968) Nagisa Ōshima
11) Branded to KIll (1967) Seijun Suzuki
12) Pale Flower (1964) Masahiro Shinoda
13) Red Angel (1966) Yazuso Masumura
14) Onibaba (1964) Kaneto Shindō
15) Pigs & Battleships (1961) Shōhei Imamura
16) Eros + Masacre (1969) Yoshishige Yoshida
17) Double Suicide (1969) Masahiro Shinoda
18) Go, Go, Second Time Virgin (1969) Kōji Wakamatsu
19) The Insect Woman (1963) Shōhei Imamura
20) Diary of a Shinjuku Thief (1969) Nagisa Ōshima
21) Cruel Story of Youth (1960) Nagisa Ōshima
22) The Pornographers (1966) Shōhei Imamura
23) Under the Flag of the Rising Sun (1972) Kinji Fukasaku
24) A Colt Is My Passport (1967) Takashi Nomura
25) Story of a Prostitute (1965) Seijun Suzuki
26) Carmen from Kawachi (1966) Seijun Suzuki
27) Naked Island (1960) Kaneto Shindō
28) He and She (1963) Susumu Hani
29) Pastoral, Die in the country (1974) Shūji Terayama
30) Throw Away Your Books, Rally in the Streets (1971) Shūji Terayama
31) Heroic Purgatory (1970) Yoshishige Yoshida

32) Crazed Fruit (1956) Kō Nakahira
33) Kisses (1957) Yasuzo Masumura
34) Giants and Toys (1958) Yazuso Masumura
35) A Wife Confesses (1961) Yasuzo Masumura
36) The Wife of Seisaku (1965) Yasuzo Masumura
37) Blood is Dry (1960) Yoshishige Yoshida
38) Nanami: The Inferno of First Love (1968) Susumu Hani
39) Harakiri (1962) Masaki Kobayashi
40) The Affair (1967) Yoshihige Yoshida
41) A Fugitive from the Past (1965) Yasuzo Masumura
42) Kisses (1957) Yazuso Masumura
43) Intentions of Murder (1964) Shōhei Imamura
44) Profound Desires of the Gods (1968) Shôhei Imamura
45) Samurai Assassin (1965) Kihachi Okamoto
46) Fort Graveyard (1965) Kihachi Okamoto
47) Kiru (1968) Kihachi Okamoto
48) The Sword of Doom (1966) Kihachi Okamoto
49) Nobi (1959) Kon Ichikawa
50) Ten Dark Women (1961) Kon Ichikawa
51) Punishment Room (1956) Kon Ichikawa
52) Kagi (1959) Kon Ichikawa
53) Hakai (1962) Kon Ichikawa
54) An Actor’s Revenge (1963) Kon Ichikawa
55) Bad Boys (1961) Susumu Hani
56) The Man Who Left His Will on Film (1970) Nagisha Oshima
57) The Human Condition Trilogy (1959-1961) Masaki Kobayashi
58) Kwaidan (1964) Masaki Kobayashi
59) The Inheritance (1962) Masaki Kobayashi
60) Hymn to a Tired Man (1968) Masaki Kobayashi
61) Samurai Rebelion (1967) Masaki Kobayashi

62) Black River (1957) Masaki Kobayashi
63) Running in Madness, Dying in Love (1969) Kôji Wakamatsu
64) Naked Bullet (1969) Kôji Wakamatsu
65) Three Outlaw Samurai (1964) Hideo Gosha
66) Sword of the Beast (1965) Hideo Gosha
67) Goyôkin (1969) Hideo Gosha
68) Our Marriage (1962) Masahiro Shinoda
69) Dry Lake (1960) Masahiro Shinoda
70) A Flame at the Pier (1962) Masahiro Shinoda
71) Assassination (1964) Masahiro Shinoda
72) With Beauty and Sorrow (1965) Masahiro Shinoda
73) Samurai Spy (1965) Masahiro Shinoda
74) Punishment Island (1966) Masahiro Shinoda
75) Clouds at Sunset (1967) Masahiro Shinoda
76) Double Suicide (1969) Masahiro Shinoda
77) Buraikan (1970) Masahiro Shinoda
78) Silence (1971) Masahiro Shinoda
79) The Petrified Forest (1973) Masahiro Shinoda
80) Himiko (1974) Masahiro Shinoda
81) Under the Blossoming Cherry Trees (1975) Masahiro Shinoda
82) Ballad of Orin (1977) Masahiro Shinoda
83) Demond Pond (1979) Masahiro Shinoda
84) Good for nothing (1960) Yoshishige Yoshida
85) Bitter End of a Sweet Night (1961) Yoshishige Yoshida
86) Akitsu Springs (1962) Yoshihige Yoshida
87) 18 Who Cause a Storm (1963) Yoshihige Yoshida
88) A Story Written with Water (1965) Yoshihige Yoshida
89) Woman of the Lake (1966) Yoshihige Yoshida
90) Flame and Women (1967) Yoshihige Yoshida
91) Affair in the Snow (1968) Yoshihige Yoshida

92) Farewell to the Summer Light (1968) Yoshihige Yoshida
93) Confessions Among Actresses (1971) Yoshihige Yoshida
94) Coup D’Etat (1973) Yoshihige Yoshida
95) The Ditch (1954) Kaneto Shindo
96) The Wolves (1955) Kaneto Shindo
97) Ningen (1962) Kaneto Shindo
98) Mother (1963) Kaneto Shindo
99) A Scoundrel (1965) Kaneto Shindo
100) Lost Sex (1966) Kaneto Shindo
101) Libido (1967) Kaneto Shindo
102) Kuroneko (1968) Kaneto Shindo
103) Operation Negligee (1968) Kaneto Shindo
104) Kagerô (1969) Kaneto Shindo
105) Shokkaku (1970) Kaneto Shindo
106) Live Today, Die Tomorrow! (1970) Kaneto Shindo
107) Hymn (1972) Kaneto Shindo
108) Kokoro(1973) Kaneto Shindo
109) My Way (1974) Kaneto Shindo
110) Children Hand in Hand (1964) Susumu Hani
111) Bride of the Andes (1966) Susumu Hani
112) Inn of the Floating Weeds (1957) Seijun Suzuki
113) Eight Hours of Terror (1957) Seijun Suzuki
114) The Naked Woman and the Gun (1957) Seijun Suzuki
115) Underworld Beauty (1958)Seijun Suzuki
116) Young Breasts (1958) Seijun Suzuki
117) Voice Without a Shadow (1958) Seijun Suzuki
118) Age of Nudity (1959) Seijun Suzuki
119) Take Aim at the Police Van (1960) Seijun Suzuki
120) The Sleeping Beast Within (1960)Seijun Suzuki
121) The Boy Who Came Back (1958) Seijun Suzuki

122) Smashing the 0-Line (1960) Seijun Suzuki
123) Everything Goes Wrong (1960) Seijun Suzuki
124) Fighting Delinquents (1960) Seijun Suzuki
125) A Hell of a Guy (1961) Seijun Suzuki
126) The Man with a Shotgun (1961) Seijun Suzuki
127) The Wind-of-Youth Group Crosses the Mountain Pass (1961)Seijun Suzuki

128) The Guys Who Put Money on Me (1962) Seijun Suzuki
129) Detective Bureau 2-3: Go to Hell Bastards! (1963) Seijun Suzuki
130) Youth of the Beast (1963) Seijun Suzuki
131) Akutarô (1963) Seijun Suzuki
132) Gate of Flesh (1964) Seijun Suzuki
133) Tattooed Life (1965) Seijun Suzuki
134) Fighting Elegy (1966) Seijun Suzuki
135) Hishu monogatari (1977) Seijun Suzuki
136) We’ll Meet Again (1957) Yasuzo Masumura
137) Warm Current (1957) Yasuzo Masumura
138) The Lowest Man (1958) Yasuzo Masumura
139) Undutiful Street (1958) Yasuzo Masumura
140) Flood (1959) Yasuzo Masumura
141) Beauty Is Guilty (1959) Yasuzo Masumura
142) Across Darkness (1959) Yasuzo Masumura
143) A Woman’s Testament (1960) Yasuzo Masumura
144) A False Student (1960) Yasuzo Masumura
145) Desperate to Love (1961) Yasuzo Masumura
146) A Lustful Man (1961) Yasuzo Masumura
147) The Troublesome Sisters (1961) Yasuzo Masumura
148) Stolen Pleasure (1962) Yasuzo Masumura
149) Black Test Car (1962) Yasuzo Masumura
150) A Woman’s Life (1962) Yasuzo Masumura

151) The Black Report (1963) Yasuzo Masumura
152) When Women Lie (1963) Yasuzo Masumura
153) Love and Greed (1964) Yasuzo Masumura
154) Manji (1964) Yasuzo Masumura
155) Black Express (1964) Yasuzo Masumura
156) Hoodlum Soldier (1965) Yasuzo Masumura
157) Irezumi (1965) Yasuzo Masumura
158) The School of Spies (1966) Yasuzo Masumura
159) Two Wives (1967) Yasuzo Masumura
160) Love for an Idiot (1967) Yasuzo Masumura
161) The Wife of Seishu Hanaoka (1967) Yasuzo Masumura
162) Dai akutô (1968) Yasuzo Masumura
163) Daini no sei (1968) Yasuzo Masumura
164) The House of Wooden Blocks (1968) Yasuzo Masumura
165) Blind Beast (1970) Yasuzo Masumura
166) Thousand Cranes (1969) Yasuzo Masumura
167) Vixen (1969) Yasuzo Masumura
168) Play It Cool (1970) Yasuzo Masumura
169) Yakuza zesshô (1970) Yasuzo Masumura

170) Shibire Kurage (1970) Yasuzo Masumura
171) Asobi (1971) Yasuzo Masumura
172) Hanzo the Razor: The Snare (1973) Yasuzo Masumura
173) Bad Reputation: Turf Wars (1974) Yasuzo Masumura
174) Lullaby of the Earth (1976) Yasuzo Masumura
175) Stolen Desire (1958) Shôhei Imamura
176) Endless Desire (1958) Shôhei Imamura
177) My Second Brother (1959) Shôhei Imamura
178) A Man Vanishes (1967) Shôhei Imamura
179) History of Postwar Japan as Told by a Bar Hostess (1970) Shôhei Imamura

180) Karayuki-san (1975) Shôhei Imamura
181) Vengeance Is Mine (1979) Shôhei Imamura
182) The Woman Who Wanted to Die (1971) Kôji Wakamatsu
183) Shinjuku Mad (1970) Kôji Wakamatsu
184) Violated Angels (1967) Kôji Wakamatsu
185) The Love Robots (1966) Kôji Wakamatsu
186) The Embryo Hunts in Secret (1966) Kôji Wakamatsu
187) Blood Is Redder Than the Sun (1966) Kôji Wakamatsu
188) Warped Relationship (1965) Kôji Wakamatsu
189) Secrets Behind the Wall (1965) Kôji Wakamatsu
190) Abnormal Blood (1967) Kôji Wakamatsu
191) Orgy (1967) Kôji Wakamatsu
192) Vengeance Demon (1969) Kôji Wakamatsu
193) Violent Virgin (1969) Kôji Wakamatsu
194) Sex Jack (1970) Kôji Wakamatsu
195) Red Army/PFLP: Declaration of World War (1971) Kôji Wakamatsu
196) A Womb to Let (1968) Kôji Wakamatsu
197) Kokoro (1955) Kon Ichikawa
198) The Burmese Harp (1956) Kon Ichikawa
199) Manin densha (1957) Kon Ichikawa
200) The Hole (1957) Kon Ichikawa
201) Conflagration (1958) Kon Ichikawa
202) Goodbye, Hello (1959) Kon Ichikawa
203) A Woman’s Testament (1960) Kon Ichikawa
204) Bonchi (1960) Kon Ichikawa
205) Otôto (1960) Kon Ichikawa
206) Being Two Isn’t Easy (1962) Kon Ichikawa
207) Alone on the Pacific (1963) Kon Ichikawa
208) Dokonjo monogatari – zeni no odori (1964) Kon Ichikawa
209) Toppo Jîjo no botan sensô (1967) Kon Ichikawa

210) Emperor Tomato Ketchup (1971) Shūji Terayama
211) The Boxer (1977) Shūji Terayama
212) Les fruits de la passion (1981) Shūji Terayama
213) Labyrinth Tale (1975) Shūji Terayama
214) Butterfly (1974) Shūji Terayama
215) Trial (1975) Shūji Terayama
216) A Tale of Smallpox (1975) Shūji Terayama
217) Keshigomu (1977) Shūji Terayama
218) The Woman with Two Heads (1977) Shūji Terayama
219) Laura (1974) Shūji Terayama
220) The Cage (1964) Shūji Terayama
221) All About Marriage (1958) Kihachi Okamoto
222) Young Daughters (1958) Kihachi Okamoto
223) Boss of the Underworld (1959) Kihachi Okamoto
224) Dokuritsu gurentai (1959) Kihachi Okamoto
225) The Last Gunfight (1960) Kihachi Okamoto
226) Daigaku no sanzôkutachi (1960) Kihachi Okamoto
227) Blueprint of Murder (1961) Kihachi Okamoto
228) Procurer of Hell (1961) Kihachi Okamoto
229) Operation X (1962) Kihachi Okamoto
230) Warring Clans (1963) Kihachi Okamoto
231) The Elegant Life of Mr. Everyman (1963) Kihachi Okamoto
232) Â bakudan (1964) Kihachi Okamoto
233) The Human Bullet (1968) Kihachi Okamoto
234) Red Lion (1969) Hideo Gosha
235) Zatôichi to yôjinbô (1970) Hideo Gosha
236) Cash Calls Hell (1966) Hideo Gosha
237) The Secret of the Urn (1966) Hideo Gosha
238) Samurai Wolf (1966) Hideo Gosha
239) Tenchu! (1969) Hideo Gosha

240) Violent Streets (1974) Hideo Gosha
241) Summer Storm (1956) Ko Nakahira
242) Temptation (1957) Ko Nakahira
243) Get the Killer (1957) Ko Nakahira
244) Sono kabe o kudake (1959) Ko Nakahira
245) Mikkai (1959) Ko Nakahira
246) That Guy and I (1961) Ko Nakahira
247) Dorodarake no junjô (1963) Ko Nakahira
248) Only on Mondays (1964) Ko Nakahira
249) The Hunter’s Diary (1964) Ko Nakahira
250) Plants from the Dunes (1964) Ko Nakahira
251) Whirlpool of Women (1964) Ko Nakahira
252) Yarô ni kokkyô wa nai (1965) Ko Nakahira
253) Hakuchu no buraikan (1961) Kinji Fukasaku
254) Gyangu tai G-men (1962) Kinji Fukasaku
255) Jakoman to Tetsu (1964) Kinji Fukasaku
256) Wolves, Pigs and People (1964) Kinji Fukasaku
257) The Threat (1966) Kinji Fukasaku
258) Kaisan shiki (1967) Kinji Fukasaku
259) Blackmail Is My Life (1968) Kinji Fukasaku
260) Black Lizard (1968) Kinji Fukasaku
261) The Boss (1969) Kinji Fukasaku
262) Chi-zome no daimon (1970) Kinji Fukasaku
263) Sympathy for the Underdog (1971) Kinji Fukasaku
264) Combat Witout a Code (1973) Kinji Fukasaku
265) Street Mobster (1972) Kinji Fukasaku
266) A Town of Love and Hope (1959) Nagisha Oshima
267) The Sun’s Burial (1960) Nagisha Oshima
268) Night and Fog in Japan (1960) Nagisha Oshima
269) The Catch (1961) Nagisha Oshima

270) The Revolt (1962) Nagisha Oshima
271) The Pleasures of the Flesh (1965) Nagisha Oshima
272) Violence at Noon (1966) Nagisha Oshima
273) Sing a Song of Sex (1967) Nagisha Oshima
274) Japanese Summer: Double Suicide (1967) Nagisha Oshima
275) Boy (1969) Nagisha Oshima
276) The Ceremony (1971) Nagisha Oshima
277) In the Realm of the Senses (1976) Nagisha Oshima
278) Empire of Passion (1978) Nagisha Oshima
279) Mujô (1970) Akio Jissôji
280) Uta (1972) Akio Jissôji
281) Manadra (1971) Akio Jissôji
282) Like a Shooting Star (1967) Toshio Masuda
283) Red Pier (1958) Toshio Masuda
284) The Perfect Game (1958) Toshio Masuda
285) Rusty Knife (1958) Toshio Masuda
286) The Warped Ones (1960) Koreyoshi Kurahara
287) Intimidation (1960) Koreyoshi Kurahara
288) I Hate But Love (1962) Koreyoshi Kurahara
289) Like a Wild Beast (1962) Koreyoshi Kurahara
290) Black Sun (1964) Koreyoshi Kurahara
291) Mekishiko mushuku (1962) Koreyoshi Kurahara
292) The Flame of Devotion (1964) Koreyoshi Kurahara
293) Yoake no uta (1965) Koreyoshi Kurahara
294) Thirst for Love (1966) Koreyoshi Kurahara
295) Closed Vagina (1963) Masao Adachi
296) Abortion (1966) Masao Adachi
297) Gingakei (1971) Masao Adachi
298) A Woman in Revolt (1970) Masao Adachi
299) A.K.A. Serial Killer (1975) Masao Adachi

300) Female Student Guerrilla (1969) Masao Adachi
301) Gushing Prayer: A 15-Year-Old Prostitute (1971) Masao Adachi

Hiroshi Teshigahara :
Κορυφαίος Ιάπωνας σκηνοθέτης του Nuberu Bagu, περιβόητος για τις πρωτοποριακές, υπαρξιακές ταινίες του, με πιο αξιοσημείωτη την «Γυναίκα στους Αμμόλοφους» (1964) σε συνεργασία με τον συγγραφέα Κόμπο Άμπε και τον συνθέτη Τόρου Τακεμίτσου, διερεύνησε την
αποξένωση, την ταυτότητα και τη σύγκρουση ανθρώπου-φύσης μέσα από σουρεαλιστικές αλληγορικές εικόνες και στυλ μυθοπλαστικού ντοκιμαντέρ, σε αντίθεση με ορισμένους συγχρόνους του που επικεντρώνονταν στην ρητή πολιτική κριτική. Επικεντρώνονται σε
χαρακτήρες παγιδευμένους υπαρξιακά μέσα σε παράλογες, απομονωμένες καταστάσεις, αντανακλώντας το μεταπολεμικό άγχος και την αναζήτηση νοήματος και αναδεικνύοντας τη βάναυση, συντριπτική δύναμη της φύσης (πχ. Γυναίκα στους Αμμόλοφους), που δρα ως φυσική
όσο και ως μεταφορική παγίδευση εξαιτίας της διαχείρισης και του φαντασιακού της ανθρωπότητας για αυτήν.Φυσικά, το υπόβαθρο του Teshigahara στη ζωγραφική, τη γλυπτική και την Ikebana (ανθοσυνθέσεις) διαμόρφωσε ένα κινηματογραφικό στυλ με έντονη απτή
αίσθηση, διαθέτοντας ένα έντονο καλλιτεχνικό μάτι για τη λεπτομέρεια, με χαραχτηριστικό παράδειγμα την άμμο στην «Γυναίκα στους Αμμόλοφους» που ως τρίτος χαρακτήρας αντιπροσωπεύει τόσο τη σωματική παγίδευση όσο και την υπαρξιακή απελπισία, εστιάζοντας
στην υφή των εμπλεκόμενων αντικειμένων και ανθρώπων είτε κυρίως με ασπρόμαυρη είτε έγχρωμη κινηματογράφηση υψηλής αντίθεσης. Επιπλέον, η συνεργασία του με τον Kobo Abe (σεναριογράφο) και τον Toru Takemitsu (Μουσικό συνθέτη) ήταν καταλυτική στο καθορισμό και
στη πραγματοποίηση του καλλιτεχνικού οράματός του, με καινοτόμα στοιχεία και μνημειωδώς απαράμιλλα αποτελέσματα. Αρχικά, με ακραία, εξονυχιστικά κοντινά πλάνα εγκλωβίζει τους ήρωες, τονίζοντας τις συναισθηματικές τους καταστάσεις, ενώ τους διαβαθμίζει αφηγηματικά
σαν στοιχεία του περιβάλλοντος τοπίου ή αρχιτεκτονικής. Έπειτα, η ασπρόμαυρη ή έγχρωμη υψηλής αντίθεσης φωτογραφία ενισχύει την ψυχολογική ένταση και την σουρεαλιστική ατμόσφαιρα, αντιμετωπίζοντας την οθόνη ως καμβά, στρέφοντας την προσοχή στο
καδράρισμα, τη σύνθεση και το εννοιολογικότητα των πλαισιομένων, επιτυγχάνοντας την απόκοσμη, ονειρική χροιά των συνθηκών, δίνοντας ύψιστη σημασία στη μορφή και το σχήμα των αποτυπωμένων έναντι του νατουραλισμού, ώστε να εικονοποιήσει μια κατακερματισμένη
υπαρξιακή ολότητα αμφιβόλου σημασίας. Ακόμη, κάθε στοιχείο στο κάδρο, από τη διάταξη των αντικειμένων μέχρι τη χρήση μιας σχεδόν τετραγωνικής αναλογίας διαστάσεων, αποσκοπεί στην εμβάθυνση του ψυχολογικού αντίκτυπου της αφήγησης, εικονοπλάθοντας τα τοπία ως
φορείς αναμνήσεων ή ψυχολογικά φορτισμένους χώρους, ώστε το περιβάλλον να διαδραματίζει ρόλο όχι μόνο ως φόντο, αλλά ως μια εξιστοριτική οντότητα, όπου παρελθοντικά τραύματα, ιστορίες ή υπερφυσική παρουσία υλοποιούνται μέσω οπτικής και ακουστικής. Ταυτόχρονα, ο τόπος, που αναπαριστά καταπιεσμένα γεγονότα του παρελθόντος, «θυμάται» αυτό που οι άνθρωποι προσπαθούν να ξεχάσουν, εκδηλώνοντας τα υποβόσκοντα νοήματα μέσα από συγκεκριμένες, φιλοσοφικές ή πολιτικές τοποθετήσεις. Άλλοτε, τα δρώμενα ισορροπούν μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου, με τα έρημα ή παραμορφωμένα τοπία να δημιουργούν την αίσθηση ενός άλλου κόσμου, εξωπραγματικού, που όμως συμβαίνει στη καθημερινότητα.
Επίσης με τη λεγόμενη γραφή «Αστικής Συμφωνίας», δίνει προτεραιότητα στον οπτικό ρυθμό και την αρχιτεκτονική ή τη μορφή του κατά περίπτωση χωρικού έναντι της πληροφοριακής αφήγησης, αντιμετωπίζοντας την κάμερα σαν το υποκειμενικό του θεατή, που λειτουργεί σαν
επισκέπτη στον εκάστοτε χώρο, αναζητώντας πληροφορίες και προσπαθώντας να κατατοπιστεί χωροταξικά, (πχ. Γυναίκα στους Αμμόλοφους 1964, Πρόσωπο ενός άλλου 1966, Antonio Gaudí 1984). Μετά, με Πειραματικές Μεταβάσεις, όπως παγωμένα καρέ και απότομα wash away πλάνων δηλαδή ένα αντικείμενο ή ένα άτομο να περνά πολύ κοντά από τον φακό, καλύπτοντας ολόκληρο το κάδρο στο τέλος της πρώτης λήψης, με την επόμενη να ξεκινά με το ίδιο αντικείμενο να απομακρύνεται, αποκαλύπτοντας τη νέα σκηνή, ή Κίνηση της Κάμερας (In- Camera Wipe) είτε γρήγορα προς τα πάνω πίσω από ένα οριζόντιο αντικείμενο και τη ακολουθούμενη λήψη με την ίδια κίνηση από ένα παρόμοιο σημείο, είτε γρήγορη περιστροφή (whip pan) προς μία κατεύθυνση, ώστε η θολούρα της κίνησης (motion blur) να επιτρέπει την
κρυφή εναλλαγή των πλάνων στο μοντάζ, πλάθει μια ροή διηγηματικά και εξωτερικεύει την συνείδηση και την διαλυμένη ταυτότητα του πρωταγωνιστή, (πχ. Γυναίκα στους Αμμόλοφους 1964, Πρόσωπο ενός Άλλου 1966). Ύστερα, γλαφυρά με πολλαπλοτυπίες, θολώματα,
φθορίζοντα φωτισμό κορυφώνει το σουρεαλιστικό, το παράλογο, την αγωνία, το διαστρεβλωμένο και την ύπαρξη ερωτηματικών των συνθηκών, εξιτάροντας και δραστηριοποιώντας τον θεώμενο συνειδησιακά. Παράλληλα, με απότομα ή γρήγορα κοψίματα
για τη μετάβαση μεταξύ της κύριας πλοκής και μιας δευτερεύουσας πλοκής, διακοπής των σκηνών χωρίς προειδοποίηση, ελλείψεις, μη γραμμικότητα των εναλλαγών, συνειρμική ή αποσπασματική γλώσσα, σύγκριση-αντίθεση και παύσεις, προάγει τη ροή του έργου άλλοτε με
φρενήρεις ρυθμούς και άλλοτε διαλειμματικά διεκπεραιώνοντας τα απαραίτητα κενά για να ανασάνει και να υπάρξει συλλογισμός των γεγινομένων. Κατόπιν, έβλεπε τη μουσική ως ένα αρχιτεκτονικό στοιχείο που διαμορφώνει τη φιλμική μορφή συμπληρωματικά χωρίς να τη
καταδυναστεύει, με τις συνεργασίες του με τον συνθέτη Toru Takemitsu διακρίνονται από μια πρωτοποριακή προσέγγιση στον ήχο, θέτοντάς τον σαν χαρακτήρα και όχι απλώς ως συνοδεία, ενσωματώνοντας ηλεκτρονική παραμόρφωση, ατονικές φράσεις και περιβαλλοντικό θόρυβο
διασφαλίζοντας ότι ο περίγυρος δίνει την αίσθηση του παρόντος ακόμη και σε στιγμές σιωπής, αποτυπώνοντας ένα υποδειγματικό «ηχοτοπίο νεωτερικότητας», ( Woman in the Dunes 1964, Pitfall 1962, The Face of Another 1966). Ακολούθως, οι χειμαρρώδεις παρτιτούρες του
Takemitsu περιλαμβάνουν γκλισάντι (πέρασμα από έναν φθόγγο σε έναν άλλον, κατά το οποίο ακούγονται όλοι οι ενδιάμεσοι ημιτόνοι νοτών με πολύ γρήγορο και συνεχή τρόπο) υψηλής συχνότητας από έγχορδα, που διακόπτονται ξαφνικά από σόλο όργανα όπως το κλαρινέτο, η
άρπα, το φλάουτο ή η κιθάρα, μαγνητοταινιών (tape manipulation) και προετοιμασμένου πιάνου (prepared piano), σύνολα εγχόρδων που ηχογραφούνται, αναδιατάσσονται και επεξεργάζονται
ηλεκτρονικά για να παράγουν ήχους διαπεραστικούς, σκληρούς, απειλητικούς και εντυπωτικούς, με στόχο να συμβάλλουν στην όλη ατμόσφαιρα αρμονικά. Παραστατικά, με την ιαπωνική έννοια του Ma (ενδιάμεσος χώρος/διάστημα-κενό) στα soundtrack του, μέσω σιωπής
ή ήχο περιβάλλοντος ευαισθητοποιεί την φαντασία (πχ. μακρινά ακούσματα του ανέμου ή των κυμάτων) για να επεκτείνει το οπτικό ερέθισμα. Συγχρόνως, η πειραματική μουσική αντικατοπτρίζει την οργανική, ρευστή και συχνά «γήινη» φύση των διαφαινομένων, με το ρυθμό της ως τεκμηρίωση της αίσθησης των όλων, με την Οπτικοακουστική σύνθεση του περιβάλλοντος, που ενίοτε διαδραματίζει αντίστιξη και ειρωνεία ως προς τα γεγονότα, να βοηθά τη θόλωση των ορίων μεταξύ φανταστικού και αληθινού, κορυφώνοντας τη συγκρουσιακή σχέση ανθρώπου-φύσης και των υπαρξιακών διλλημάτων, με τα ηλεκτρονικά τροποποιημένα λαϊκά κομμάτια ή περιβαλλοντικούς ήχους να μιμούνται τα καμπυλόγραμμα σχήματα ή να απογειώνουν την αίσθηση παγίδευσης. Αρμονικά, οι ερμηνείες, δίχως ίχνος συμβατικότητας
μελοδραματισμού, επιτρέποντας τον αυτοσχεδιασμό, με παραστατική, σωματικά απαιτητική αλλά και λιτή υποτονική προσέγγιση, εξυπηρετούν άψογα με τις απαιτούμενες διηγηματικές απαιτήσεις, χορογραφημένες μέσα στο εκάστοτε σκηνικό με ακρίβεια, με τους ηθοποιούς να
αλληλεπιδρούν με τα γύρω τους τροπικά επηρεασμένοι από το υπόβαθρο του Τεσιγκαχάρα στη γλυπτική και την ανθοδετική, με υφή ρεαλισμού ιδανικά προσαρμοσμένες στο υπαρξιακό ερωτηματικό που απασχολεί τους ήρωες, εξωτερικεύοντας με κλιμακούμενη εκφραστική απόδοση, με αρχικό στάδιο την ηρεμία και εν συνεχεία να εκφράσει πιο δυναμικά αισθήματα με συναισθηματικό βάθος και νατουραλιστική ένταση, αποτυπώνοντας τα ανθρώπινη μύχια με ιδιαίτερη δυναμική αντί διαλόγων και εξειδικευμένων διατυπώσεων. Συμπερασματικά, από τους
σπουδαιότερους κινηματογραφιστές στην ιστορία του Σινεμά, με τη φιλμογραφία του αισθητικά και νοητικού περιεχομένου να έχει διαχρονικότητα και εμβληματικότητα, εντυπωσιάζοντας
χαραγμένη ανεξίτηλα σε όποιον την παρακολουθήσει.

Woman in the Dunes (1964) Hiroshi Teshigahara :
Ένα υπαρξιακό φιλμ για την ολότητα του οτιδήποτε σχετίζεται με την ανθρωπότητα, διασκευασμένο από το μυθιστόρημα του Κόμπο Αμπέ, ξετυλίγοντας το μίτο της εννοιολογικής αναζήτησης μέσω ένος άνδρα παγιδευμένου σε ένα βαθύ λάκκο σκαμμένο μέσα στην άμμο και
μιας μυστηριώδους γυναίκας. Όπως και στον «Μύθο του Σίσυφου» του Καμύ, απεικονίζεται ένας άντρας που αναγκάζεται να επαναπροσδιορίσει την ύπαρξή του όταν παγιδεύεται, με τον επαγγελματία δάσκαλο και ερασιτέχνη εντομολόγο, κόντρα στην αρετή του διδασκάλου που
πρέπει να είναι ο μεταλαμπαδευτής της γνώσης και τη καλλιέργειας, ο φορέας της σοφίας και της σύνεσης, να αναζητά τη διάκριση μέσω της ανακάλυψης ενός σπάνιου εντόμου ενσαρκώνοντας το όραμα του τυχοδιωκτισμού που προτάσσεται ως πρότυπο για την επιτυχία,
ψάχνοντας να αναπροσδιορίσει και να δομήσει υπό αμφιλεγόμενο πρίσμα τη ταυτότητά του, καταλήγοντας απελπισμένος αιχμάλωτος, προσπαθώντας να βρει σκοπό στην εξαναγκαστική αδιάκοπη καθημερινή δουλειά που ήθελε να αποφύγει την ρουτίνα της στον αστικό ιστό, σε μια
για εκείνον δυσχερέστερη περίπτωση, όπως του φτυαρίσματος της άμμου για να αποφύγει τη ταφή, αναδεικνύοντας τον εγκλωβισμό σε μια δήθεν ελευθερία που έγκειται στην αποδοχή και προσαρμογή μιας παράλογης πραγματικότητας, διότι η αποφυγή της κατάστασης είναι μάταιη
όπως συμβαίνει και στη καθημερινότητα της γενικότερης ζωής, δηλαδή υπαγορεύει τη σχέση Υπαρξισμού και Ελευθερίας. Παράλληλα, γυρισμένη σε έντονου κοντράστ ασπρόμαυρο και με ακραία κοντινά πλάνα του άμμου και του δέρματος πετυχαίνει μια απτή αίσθηση κλειστοφοβίας
και του καταπιεστικού περιβάλλοντος, με τον άμμο να λειτουργεί ως ένας αδιάκοπος, ρευστός χαρακτήρας που καταναλώνει τα πάντα, συμβολίζοντας το πέρασμα του χρόνου που ορίζει και καθορίζει τα πάντα στην ανθρώπινη διαβίωση και υπόσταση. Συγχρόνως, ο λάκκος,
αντιπροσωπεύει μια περιοριστική, κομφορμιστική κοινωνία που παγιδεύει το άτομο για να διατηρήσει την επιβίωσή του, με τη συλλογικότητα του χωριού να έχει ρόλο αντίστοιχο με την εκάστοτε εξουσία, και τη γυναίκα να δρα ως ζωτικός παράγοντας για αυτήν την συλλογικότητα, έχοντας ήδη παραδοθεί σε αυτή τη δίχως νόημα μοίρα, ενεργώντας τόσο ως θύμα όσο και ως θύτης, καταρρέοντας ψυχικά στη κοινωνική αποξένωση εξαιτίας της συλλογικής βούλησης- εξουσίας, υπηρετώντας το επιβαρυντικό καθήκον, με τον σκηνοθέτη να καταγγέλει το άσκοπό
του και την υποκριτική περί αυτού, και τις προβληματικές κοσμοθεωρίες της παραδοσιακής και μεταπολεμικής Ιαπωνίας που έχουνε ολέθριες συνέπειες και εξασκούνται κατά το δοκούν.
Ακολούθως, η σχέση μεταξύ των δύο χαρακτήρων μετατοπίζεται από την αρχική εχθρότητα σε έντονη, αισθησιακή οικειότητα λόγω της αναγκαστικής τους συνύπαρξης υποβιβάζοντας τη ζωή σε θεμελιώδεις, πρωταρχικές ανάγκες (φαγητό, εργασία, σεξ), μετατρέποντας το λάκκο (κοινωνία) σε έναν χώρο δυστυχίας και παθιασμένης, απεγνωσμένης πάλης σύνδεσης και αναζήτησης υποκατάστατων της ευτυχίας. Αποκορύφωμα, η αποκαθήλωση της ηγεμονικότητας του ανθρωποκεντρισμού στη Γη, μέσω των κορακιών που καταφέρνουν πάντα να πάρουν τη τροφή δίχως να φυλακιστούν στη παγίδα, ξεγελώντας τον υποτίθεται πανέξυπνο και κυρίαρχο επιστήμονα που θεωρεί τον εαυτό του υπεράνω, καθιστώντας εμφανή την αλαζονεία και έλλειψη αυτογνωσίας που δε μπορεί να το συνειδητοποιήσει. Συνάμα, δοξάζει στη συνέχεια της
σκηνής με την ανακάλυψη πως θα μαζεύει νερό στο κουβά, τη τυχαιότητα ως μέγα καταλύτη στις ανακαλύψεις και στο οτιδήποτε στη ζωή, συντρίβει την ανθρώπινη δεσποτεία ελέγχου ως προς τα φυσικά φαινόμενα και αμφισβητεί την αρμοδιότητα παντογνωσίας της επιστήμης για την επιστασία των πάντων, αναφαίνοντας όμως την μέχρι ενός βαθμού ικανότητα του Homo Sapiens να αλλάζει τις συμβάσεις διαβίωσης και όχι μονάχα να ευθυγραμμίζεται σε αυτές με τη σκέψη εκμετάλλευσης, τελειώνοντας τη σεκάνς παρουσιάζοντάς τον αμετανόητα ανεπίδεκτο
μαθήσεως ως προς τα κοράκια, επιμένοντας ξανά επί ματαίω να τα πιάσει. Ταυτόχρονα, η απαραίτητη οπτική ένταση των συνθηκών, εικονοποιείται με ακραία κοντινά πλάνα κατακερματίζοντας σε αφηρημένα σχήματα τα διαφαινόμενα ώστε να απωλούν το περιεχόμενο τους, οικοδομώντας τα απρόσωπα ουσίας, με δυναμικές κινήσεις της κάμερας που καλύπτουν
μεγάλες αποστάσεις ή λήψεις με ευρύ οπτικό πεδίο και βάθος πεδίου, προσφέροντας μια αίσθηση μεγαλείου ή αποκάλυψης και με ολλανδικές γωνίες, για την απόδοση του καταδυναστευτικού περιορισμού, ενώ καθιστούν ενεργό το θεατή αφού η αντίληψη της κινηματογράφησης ταυτίζεται με το παρατηρητικό βλέμμα ενός θεώμενου. Επιπλέον,
κινηματογραφημένο σε υψηλής αντίθεσης 35mm, με τη φωτογραφία του Hiroshi Segawa να μην λειτουργεί απλώς ως φόντο, αλλά να αποτυπώνει γλαφυρά με το φως και τις σκιάσεις, το πέρασμα του χρόνου και την τρομακτική, καταπιεστική φύση μέσα στη κοιλότητα του άμμου, ή
το τρισδιάστατο στη γεωμετρία των αμμόλοφων και τις καμπύλες του ανθρώπινου σώματος με εντύπωση μορφής γλυπτού. Ύστερα οι αναμεμειγμένες εικόνες μεταξύ άμμου και νερού, σε
πρώτη φάση αλληγορικά αναπαριστούν τη μνήμη, με τις καμπύλες να θυμίζουν αποσπασματικά τις αντίστοιχες του εγκεφάλου, προσδίδοντας ένα σουρεαλιστικό ονειρικό υπόβαθρο όμοιο με το τρόπο ανάκλησης του μνημονικού, όπου τα πάντα είναι εχτός λογικής και εν συνεχεία με τους
πρωταγωνιστές «πνιγμένους», αλαφιασμένους και συγχυσμένους από την ολότητα του σκηνικού, φανταστικού και μη. Κατόπιν, ο Τεσιγκαχάρα, εκπαιδευμένος στην Ικεμπάνα (ανθοσυνθέσεις), φέρνει μια ανάλογη λεπτομερή, εντυπωσιακή καλλιτεχνική ματιά στη σύνθεση του κάδρου, συνδυάζοντας τα φυσικά στοιχεία με την ανθρώπινη μορφή, με την ίδια την άμμο να απεικονίζεται ως χαραχτήρας, σημαντικότατος μάλιστα στην εξέλιξη της πλοκής. Επίσης, με ντοκιμαντερίστικο στυλ, δίδει ρεαλιστικότητα, όπως στην σχολαστική απεικόνιση της εργασίας
που συνεπάγεται η επιβίωση ή της αναζήτησης των εντόμων στην έναρξη. Μετά, το μοντάζ διακατέχεται από ρευστές και ασυνεχείς ελλειπτικές μεταβάσεις, με αντιπαραθετικά ή συγκριτικά κοψίματα γενικών ή κοντινών ή επαναλαμβανόμενων εικόνων όπως του άμμου, ανακατώνοντας εικόνες, ώστε να εξυπηρετεί ιδανικά το σουρεαλισμό των πεπραγμένων της εξιστόρησης και την ονειρώδη παραισθησιακή ατμόσφαιρα, ενίοτε ξαφνιάζοντας και προσδίδοντας ρυθμικότητα και
εξιταρισμό στην αφηγηματική ροή, πότε πότε σπάζοντας τη απατηλή και προσωρινή «σιωπή» με την ενοχλητική, θορυβώδη, ατονική, τραχιά μουσική επένδυση, ενσωματώνοντας θορύβους εντόμων και βιομηχανικούς ήχους, κορυφώνοντας το αίσθημα του αναπόφευκτου άγχους.
Έπειτα, διαθέτει ένα πρωτοποριακό, πειραματικό ηχοτοπίο σχεδιασμένο από τον Toru Takemitsu, με ηλεκτρονικά παραμορφωμένες συγχορδίες, κρουστά και φυσικούς θορύβους άμμου για να δημιουργήσει μια κλειστοφοβική, ερωτική και υπαρξιακή ατμόσφαιρα, συνδυάζοντας παραδοσιακά ιαπωνικά όργανα με πρωτοποριακή ηλεκτρονική διαμόρφωση, αραιή και απόκοσμη, με σύνολα εγχόρδων που έχουν κουρδιστεί παράταιρα ή επεξεργαστεί ηλεκτρονικά, για να μιμηθούν την απειλητική φύση της άμμου, αναπλάθοντας την αδιάκοπη μετακίνησή της και την ψυχολογική ένταση μεταξύ των χαρακτήρων.
O ήχος δεν αποτελεί απλοϊκά ένα συνοδευτικό στοιχείο, αλλά είναι ο κεντρικός άξονας που διαμορφώνει την εφιαλτική και αισθησιακή ατμόσφαιρα, με τον σχεδιασμό του να δίδει «ανθρώπινη υπόσταση» στην άμμο και να υπογραμμίζει την διαχέουσα υπαρξιακή αγωνία.
Στους τίτλους αρχής, οι Αστικοί Ήχοι με θορύβους τρένων, κόρνες αυτοκινήτων και ανακοινώσεις από μεγάφωνα, αντιπροσωπεύουν το χάος της μοντέρνας ζωής, πριν μεταβεί στο έρημο των αμμόλοφων, σηματοδοτώντας τη μετάβαση του ανθρώπου από τη σύγχρονη ζωή σε
μια φαινομενική ηρεμία που ελοχεύει μια άχρονη, παγιδευμένη κατάσταση στην όχι τόσο φιλική φύση για ένα μεγαλωμένο ον στη πόλη. Επιπροσθέτως, ο Ήχος της Άμμου που αναπαριστάται εμφατικά στον μικροσκοπικό ήχο των κόκκων που τρίβονται μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα συνεχές, χαμηλό σφύριγμα ή «τσιτσίρισμα» με δυναμυνική δυσοίωνου, αξιοποιούμενος ως χαρακτήρας, δίνοντάς της ζωή και ενισχύοντας την αίσθηση του τρόμου και του σουρεαλισμού,
με τις ψηλές, διαπεραστικές νότες των εγχόρδων (glissandi) δημιουργούν μια αίσθηση ασφυξίας και εγκλωβισμού, αντανακλώντας την κρίση απελπισίας του πρωταγωνιστή. Ενισχυτικά, οι απότομες παύσεις ή η πλήρης απουσία ήχου σε στιγμές έντασης, όπως κατά τη διάρκεια της
καταδίωξης, οι ήχοι της σχοινένιας σκάλας, του φτυαρίσματος και του ανέμου αυξάνουν το αίσθημα του κενού και της απομόνωσης. Φυσικά, στις ερωτικές σκηνές, η μουσική δεν είναι ρομαντική αλλά αποδομητική με μια δόση θρήνου, αφού τα βιολιά που «ουρλιάζουν», υποδηλώνουν ότι η ένωση του ζευγαριού δεν είναι πράξη πάθους, αλλά μια απελπισμένη, ζωώδης αντίδραση στην απομόνωση. Τέλος, οι ερμηνείες, μακριά από τη συμβατικότητα, με παραστατική, σωματικά απαιτητική αλλά και λιτή, αντιθεατρική υποκριτική από τους Eiji Okada και Kyoko Kishida, που εναρμονίζεται άψογα με τις απαιτούμενες διηγητικές απαιτήσεις,
χορογραφημένες μέσα στο μικρό σκηνικό, με τους ηθοποιούς να αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον με τρόπο που θυμίζει το υπόβαθρο του Τεσιγκαχάρα στη γλυπτική και την ανθοδετική, με υφή ρεαλισμού ιδανικά προσαρμοσμένες στο υπαρξιακό ερωτηματικό που απασχολεί τους ήρωες, εξωτερικεύοντας με κλιμακούμενη εκφραστική απόδοση, με αρχικό
στάδιο την ηρεμία και εν συνεχεία να εκφράσει πιο δυναμικά αισθήματα με την υποκριτική να έχει συναισθηματικό βάθος και μια νατουραλιστική ένταση, αποτυπώνοντας την ανθρώπινη ψυχή με ιδιαίτερη δυναμική, δίνοντας έμφαση στο αυθεντικό συναίσθημα έναντι της τεχνητότητας, αντί συνομιλιών και εξανειδικευμένων παραδοσιακών μιμικών στοιχείων.
Συμπερασματικά, εκ των κορυφαίων αριστουργημάτων όλων των εποχών του Σινεμά, εξιτάρει και εντυπωσιάζει διαχρονικά με την ορόσημο καλλιτεχνικότητά του και εννοιολογική του ενασχόληση, με φιλμική φόρμα υπόδειγμα.