‘Οψεις στα Κινηματογραφικά Ρεύματα

Τρίτη 17/02 στις 20:00

Η ματαιόδοξη επιζήμια έπαρση και ψευδαίσθηση της φαινομενικά δαμαστικής κυριαρχίας του ανθρώπου στη φύση και των ενίοτε καταστάσεων, που οδηγεί σε ολέθρια ολισθήματα, στο παγκαλόμορφο Viento Negro (Black Wind 1965) του Servando González.

Μεξικάνικο Νέο Κύμα δεκαετίες 1950, 1960, 1970 :
Το Μεξικανικό Νέο Κύμα της δεκαετίας των 50s, 60s, 70s, γνωστό και ως Nuevo Cine Mexicano, ήταν μια περίοδος κινηματογραφικής καινοτομίας και κοινωνικού σχολιασμού που αμφισβήτησε τους καθιερωμένους κανόνες της Χρυσής Εποχής του μεξικανικού κινηματογράφου. Αναδύθηκε ως απάντηση στην αντιληπτή στασιμότητα της μεξικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας και επιδίωξε να αντιμετωπίσει σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα, να πειραματιστεί με νέες τεχνικές κινηματογράφησης, να ασχοληθεί με τις διεθνείς τάσεις στον
κινηματογράφο και τα απέδωσε με μια νέα, πιο κριτική και σύγχρονη μορφή κινηματογράφησης, ωθούμενη από τις κοινωνικές αλλαγές, που κορυφώθηκε με τα γεγονότα του 1968. Η δεκαετία του 1960 ήταν μια περίοδος κρίσης, μετάβασης και τελικά μετασχηματισμού για τον μεξικανικό κινηματογράφο, λειτουργώντας ως γέφυρα μεταξύ της παρακμής της «Χρυσής Εποχής» (δεκαετίες 1930-1950) και της κρατικά χρηματοδοτούμενης αναζωπύρωσης της δεκαετίας του 1970.

Ιστορική αναδρομή :
Μέχρι τη δεκαετία του 1960, η «Χρυσή Εποχή» του μεξικανικού κινηματογράφου είχε ξεθωριάσει εξαιτίας ενός μονοπωλίου στις κινηματογραφικές προβολές που κατείχε ο Αμερικανός επιχειρηματίας William O. Jenkins και περιόριζε την παραγωγή σε χαμηλού κόστους, τυποποιημένες ταινίες που εξασφάλιζαν γρήγορα κέρδη αντί για καλλιτεχνική αξία.
Ταυτόχρονα, η βιομηχανία επικρίθηκε επειδή δεν αντικατόπτριζε τις κοινωνικές εντάσεις και τις πραγματικότητες της μεξικανικής κοινωνίας της δεκαετίας του 1960, οδηγώντας σε απώλεια ενδιαφέροντος του κοινού. Επιπλέον επήλθε οικονομική παρακμή αφού η κινηματογραφική παραγωγή μειώθηκε σχεδόν στο μισό μεταξύ 1958 και 1963, στο οποίο συνέβαλε αποφασιστικά η άνοδος της Τηλεόρασης, με το κοινό της μεσαίας τάξης να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τους κινηματογράφους προς την τηλεοπτική παρακολούθηση θεαμάτων.
Καταλυτικό ρόλο διαδραμάτισε το φοιτητικό κίνημα του 1968 και η επακόλουθη σφαγή του Τλατελόλκο για πιο κοινωνικά συνειδητοποιημένο κινηματογράφο. Επακόλουθο ήτανε η
Αντικουλτούρα «La Onda», που προσπαθούσε με τη φιλμογραφία να σπάσει τις συντηρητικές, πατερναλιστικές ιδεολογίες του παρελθόντος. Αποτέλεσμα ήταν οι σκηνοθέτες να αποστασιοποιηθούν από τα στούντιο και τις επιβεβλημένες φόρμουλές τους , υιοθετώντας ένα
πιο προσωπικό, «auteur» στυλ, επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό από διεθνείς τάσεις όπως το Γαλλικό Νέο Κύμα. Παρόλο που περιορίζονταν από τη λογοκρισία, άρχισαν να ασχολούνται με τη σύγχρονη αστική ζωή αντί να επικεντρώνονται αποκλειστικά σε αγροτικούς ή ιστορικούς
μύθους, ριζοσπαστικοποιώντας θεματολογία και φιλμική γλώσσα. Η κρατική υποστήριξη της δεκαετίας του ’70 από την κυβέρνηση του Προέδρου Λουίς Ετσεβερία (1970-1976), η οποία ενθάρρυνε ταινίες υψηλότερης ποιότητας, πιο πειραματικές και κοινωνικά επικριτικές, (πχ. El castillo de la pureza (1972) του Αρτούρο Ρίπσταϊν και το Canoa (1975) του Φελίπε Καζάλς), οδήγησε σε μια σύντομη αλλά θεαματική αναγέννηση της ποιότητας.

Βασικά Χαρακτηριστικά του Μεξικανικού Νέου Κύματος :
1) Κοινωνικά Συνειδητοποιημένα Θέματα :
Οι ταινίες του Νέου Κύματος ασχολήθηκαν με θέματα όπως η φτώχεια, η ανισότητα, η πολιτική διαφθορά και το μεταβαλλόμενο κοινωνικό τοπίο του Μεξικού, συχνά επικρίνοντας τις υπάρχουσες δομές εξουσίας.

2) Απόρριψη του Παραδοσιακού Μελοδράματος :
Οι κινηματογραφιστές απομακρύνθηκαν από τα τυποποιημένα μελοδράματα και μιούζικαλ που κυριάρχησαν στη Χρυσή Εποχή, υιοθετώντας πιο ρεαλιστικά και πειραματικά στυλ.
3) Εκσυγχρονισμός και «Μοντέρνα» Αισθητική :
Υιοθέτησαν την οπτική γλώσσα των βρετανικών και βορειοαμερικανικών “μοντέρνων” ταινιών, αντανακλώντας την επιθυμία για κοσμοπολιτισμό, που αποτυπωνόταν με μοντέρνα ρούχα, σύγχρονο ευρωπαϊκής υφής εσωτερικών χώρων σχεδιασμό και αισθητική (πχ. Η Αθωότητα 1970).
4) Τεχνικές Κάμερας και Στυλιστική Καινοτομία :
Την περίοδο αυτή εισήχθησαν πιο πειραματικές τεχνικές κάμερας «νέου κύματος», με φορητές κάμερες ώστε να μεταφέρουν μια αίσθηση αμεσότητας, επείγοντος και ρεαλισμού σε στυλ ντοκιμαντέρ. Επιπλέον με λοξές γωνίες και Jump Cuts επιτύγχαναν μια ασύνδετη, μοντέρνα και νεανική αίσθηση που μοιάζει με σύνθετη χορογραφία, λόγω των ενίοτε εκτεταμένων πανοραμικών λήψεις ή πλάνων παρακολούθησης. Παράλληλα τα ακραία κοντινά πλάνα, ενίσχυαν την ψυχολογική ένταση, ενόσω το χρώμα που εμφανίστηκε στα μέσα των 60ς και ο φωτισμός αναπαραστούσε εύγλωττα τη ζωντάνια της πόλης ή να υπογράμμιζε τις ψυχολογικές αλλαγές μέσω της χρήσης φίλτρων χρώματος ή των τονικών συνθέσεων υψηλής αντίθεσεις του ασπρόμαυρου. Τέλος συχνά υπήρχαν σουρεαλιστικά ή Αβάντ Γκαρντ στοιχεία για να εικονοπλάθεται η παράνοια των καταστάσεων.
5) Μοντάζ :
Διαβαθμιζόταν από μια ασυνέχεια, με κατακερματισμό και σπασμωδικότητα από γρήγορα οπτικά στοιχεία, ιδιαίτερα σε ταινίες που είχαν θεματική τη νεανική κουλτούρα, σπάζοντας τη φύση ραχοκοκαλιάς της ρευστή συνέχειας των πλάνων του μεξικανικού μελοδράματος.
Επηρεασμένοι από τον Ιταλικό Νεορεαλισμό, κάποιοι κινηματογραφιστές συνέθεσαν με πιο «ωμά» στυλ μοντάζ που επέτρεπαν μεγάλα πλάνα, δίνοντας έμφαση στην κοινωνική πραγματικότητα και το περιβάλλον έναντι των στυλιζαρισμένων πλάνων στούντιο. Άλλοτε με τη “Μέθοδο του Εμποδίου” αξιοποίησαν την αντιπαράθεση μέσω σύντομων πλάνων και εναλλαγών ήχου/σιωπής για ερμηνεία έντασης και «εμποδίων» στην επικοινωνία, τονίζοντας νοητικά ή υπαρχτά εμπόδια, διαμέσου μεγάλων κενών μεταξύ των σκηνών ή χρησιμοποιώντας ήχο/σιωπή για να τονίσουν την απομόνωση των χαρακτήρων. Επιπλέον με τη χρήση Κολλάζ και Ντοκιμαντερίστικου Στυλ, εισήγαγε μια «σπασμένη» αφήγηση, (πχ. ομάδα Grupo Nuevo Cine, En el balcón vacío 1962), όπου το μοντάζ λειτουργεί ως μηχανισμός μνήμης, αναμειγνύοντας το παρόν με το υποκειμενικό παρελθόν. Τέλος, πότε εξέφραζε ονειρικές, σουρεαλιστικές αλληλουχίες (χ. Luis Buñuel), πότε με τους μεταγενέστερους σκηνοθέτες τις σκληρές κοινωνικές αλήθειες και την αποτυχία των επαναστατικών ιδανικών.
6) Ήχος και Μουσική :
Αποτελούσαν ένα μεταβαλλόμενο ηχητικό τοπίο αντίθετο από την παραδοσιακή μουσική “Ranchera” προς το ροκ εν ρολ και τις σύγχρονες, ενίοτε πειραματικές, παρτιτούρες. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, άρχισε να αγκαλιάζεται η νεανική κουλτούρα, σηματοδοτώντας μια τάση όπου τα soundtrack ενσωμάτωσαν σύγχρονη μουσική για να αντικατοπτρίσουν θέματα νεωτερικότητας και προόδου, αντικαθιστώντας της φολκλορικής φύσης μουσική που χαρακτήριζαν τις ταινίες του Ρουμπέρας της δεκαετίας του 1940/50, με τη παραδοσιακή μουσική να παραμένει βασικό στοιχείο μόνο στα αγροτικά δράματα για ρεαλιστικότητα. Στη δεκαετία του 1960 εισήχθη ένα πιο ποικιλόμορφο ηχοτοπίο, προετοιμάζοντας το έδαφος για πιο πειραματικό ήχο στο δεύτερο μέρος της δεκαετίας και μετά.
Η Grupo Nuevo Cine, απογείωσε τη πειραματική προσέγγιση στον ήχο και την αφήγηση, (πχ. En el balcón vacío). Επίσης ο ήχος δρα γεφυρωτικά μεταξύ παρελθόντος παρόντος, αντανακλώντας τις πραγματικές κοινωνικές αλλαγές στην διήγηση των δρώμενων, δίνοντας προτεραιότητα στον γρήγορο, φυσικό, ατμοσφαιρικό ήχο έναντι των προσεκτικά ενορχηστρωμένων μουσικών συνθέσεων της Χρυσής Εποχής. Επιπλέον αποχτά σημειολογία ορισμού συμβολικών νοημάτων, με την ένταξη αίσθησης σουρεαλιστικών στοιχείων, θολώνοντας τα όρια μεταξύ της πραγματικότητας και του φανταστικού.

7) Φυσικοί Χώροι :
Εγκατάλειψη των πλατό για χάρη των δρόμων της Πόλης του Μεξικού, αποτυπώνοντας την αντίθεση μεταξύ του υπερμοντέρνου αστικού τοπίου και των περιθωριακών συνοικιών.
8) Αστικός Ρεαλισμός και Παρακμή :
Η οπτική εστίαση μετατοπίστηκε από τα αγροτικά τοπία της Χρυσής Εποχής στο εκτεταμένο, τραχύ και συχνά χαοτικό αστικό περιβάλλον της Πόλης του Μεξικού, στην αστική κατώτερη τάξη, με τραχύ ρεαλισμό που απέδιδε την κοινωνική κρίση.
9) Επιρροή του Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου :
Το κίνημα επηρεάστηκε από τις ευρωπαϊκές ταινίες τέχνης, ιδιαίτερα τον ιταλικό νεορεαλισμό, το Γαλλικό Νέο Κύμα και το Βραζιλιάνικο Cinema Novo , δίνοντας έμφαση για γυρίσματα σε τοποθεσίες, τον φυσικό φωτισμό και τον κοινωνικό ρεαλισμό.
10) Ανάδυση Νέων Ταλέντων :
Το Νέο Κύμα του Μεξικού είδε την άνοδο νέων σκηνοθετών, συγγραφέων και ηθοποιών που έφεραν νέες προοπτικές και καινοτόμες προσεγγίσεις στην κινηματογράφηση.
11) Έμφαση σε Ατομικές Ιστορίες :
Οι ταινίες συχνά επικεντρώνονταν στις εμπειρίες των απλών ανθρώπων, εξερευνώντας τους αγώνες και τις φιλοδοξίες τους στο πλαίσιο της μεξικανικής κοινωνίας.
12) Υποκριτική :
Απομακρύνθηκε από το στυλιζαρισμένο, οπερατικό μελόδραμα των δεκαετιών του 1940-50 προς πιο λεπτεπίλεπτες και ψυχολογικά πολύπλοκες αναπαραστάσεις, επηρεασμένη τόσο από τους δημιουργούς σκηνοθέτες όσο και από την ανάγκη να αντικατοπτριστεί μια ταχέως μεταβαλλόμενη, αστικοποιημένη μεξικανική κοινωνία. Οι ηθοποιοί απόβαλλαν τις “φθηνές θεατρικές ερμηνείες” και τις μεγαλεπήβολες χειρονομίες των προηγούμενων δεκαετιών, αντικαθιστώντας τα με πιο διακριτικά, ρεαλιστικά και εσωτερικευμένα στυλ υποκριτικής, σποραδικά αυτοσχεδιαστικά, ενεργώντας ως μέρος ενός συνεκτικού καλλιτεχνικού οράματος και όχι απλώς ως φορείς αστέρων, για έναν πιο διανοητικό κινηματογράφο. Επιπλέον αναδύθηκαν περιθωριοποιημένοι και ηθικά αμφιλεγόμενοι χαρακτήρες, άλλοτε με σουρεαλιστικής χροιάς “αδιάφορο”, ρεαλιστικό στυλ για να απεικονιστεί η σκληρή πραγματικότητα της φτώχειας (πχ. Los Olvidados), και άλλοτε με πιο πολυεπίπεδες, κοινωνικά σχετικές αποδώσεις, ξεπερνώντας τους τραγουδιστικούς, αγροτικούς ήρωες προς ρόλους που αναδείκνυαν τις ανησυχίες και τις κρίσεις ταυτότητας του σύγχρονου, αστικού Μεξικού, με υποκείμενα πιο πολυσύνθετων ψυχολογικά συστάσεων. Τέλος φυσικά συμμετείχαν μίξη επαγγελματιών με μη, κλιμακώνοντας τη ψυχοσύνθεση των ιστοριών.

13) Ο αντίκτυπος του Νέου Κύματος :
Το Μεξικανικό Νέο Κύμα είχε διαρκή αντίκτυπο στον μεξικανικό κινηματογράφο, εμπνέοντας τους κινηματογραφιστές να εξερευνήσουν νέα θέματα και προσεγγίσεις στην αφήγηση. Ενώ αντιμετώπισε προκλήσεις, όπως η λογοκρισία και οι περιορισμένοι πόροι, άνοιξε το δρόμο για την ανάδυση μιας πιο ποικιλόμορφης και διεθνώς αναγνωρισμένης μεξικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Χαραχτηριστικοί Σκηνοθέτες :

1) Luis Buñuel
2) Felipe Cazals
3) Juan Ibáñez
4) Arturo Ripstein
5) Roberto Gavaldón
6) Alberto Isaac
7) Rubén Gámez
8) Luis Alcoriza
9) Alejandro Jodorowsky
10) Servando González

Χαραχτηριστικές Ταινίες :

1) Fando y Lis (1968) Alejandro Jodorowsky
2) El Topo (1970) Alejandro Jodorowsky
3) The Holy Mountain (1973) Alejandro Jodorowsky
4) Canoa: A Shameful Memory (1976) Felipe Cazals
5) El Apando (1976) Felipe Cazals
6) Amor amor amor (1965) Juan Ibáñez
7) Los caifanes (1967) Juan Ibáñez

8) Time to Die (1966) Arturo Ripstein
9) The Black Widow (1977) Arturo Ripstein
10) The Place Without Limits (1978) Arturo Ripstein
11) Castle of Purity (1973)) Arturo Ripstein
12) Macario (1960) Roberto Gavaldón
13) La manzana de la discordia (1968) Felipe Cazals
14) Familiaridades (1969) Felipe Cazals
15) Emiliano Zapata (1970) Felipe Cazals
16) El jardín de tía Isabel (1971) Felipe Cazals
17) Aquellos años (1973) Felipe Cazals
18) Los que viven donde el viento sopla suave (1974) Felipe Cazals
19) Las poquianchis (1975) Felipe Cazals
20) Virdiana (1961) Luis Buñuel
21) La Inocente (1970) Arturo Ripstein
22) En el balcón vacío (1962) Arturo Ripstein
23) La generala (1971) Arturo Ripstein
24) Un alma pura (1965) Arturo Ripstein
25) Juego peligroso (1967) Arturo Ripstein, Luis Alcoriza
26) Los recuerdos del porvenir (1969) Arturo Ripstein
27) La hora de los niños (1969) Arturo Ripstein
28) El náufrago de la calle Providencia (1971) Arturo Ripstein
29) Cadena perpetua (1979) Arturo Ripstein
30) El santo oficio (1974) Arturo Ripstein
31) Lecumberri (1977) Arturo Ripstein
32) La tía Alejandra (1980) Arturo Ripstein
33) Flor de mayo (Topolobampo) (1959) Roberto Gavaldón
34) El 7 de copas (1960) Roberto Gavaldón
35) Días de otoño (1963) Roberto Gavaldón
36) El gallo de oro (1964) Roberto Gavaldón
37) Los hijos que yo soñé (1965) Roberto Gavaldón

38) La vida inútil de Pito Pérez (1970) Roberto Gavaldón
39) Rosa blanca (1972) Roberto Gavaldón
40) Las figuras de arena (1970) Roberto Gavaldón
41) Doña Macabra (1972) Roberto Gavaldón
42) Magueyes (1963) Rubén Gámez
43) La fórmula secreta (1965) Rubén Gámez
44) Valle de México (1976) Rubén Gámez
45) Los murmullos (1976) Rubén Gámez
46) Los jóvenes (1961) Luis Alcoriza
47) Tlayucan (1962) Luis Alcoriza
48) Tiburoneros (1963) Luis Alcoriza
49) Amor y sexo (Safo 1963) (1964) Luis Alcoriza
50) Tarahumara (1965) Luis Alcoriza
51) El gángster (1965) Luis Alcoriza
52) La puerta y la mujer del carnicero (1969) Luis Alcoriza
53) El oficio más antiguo del mundo (1970) Luis Alcoriza
54) Paraíso (1970) Luis Alcoriza
55) Mecánica nacional (1972) Luis Alcoriza
56) El muro del silencio (1974) Luis Alcoriza
57) Fe, esperanza y caridad (1974) Luis Alcoriza
58) Presagio (1974) Luis Alcoriza
59) Las fuerzas vivas (1975) Luis Alcoriza
60) Yanco (1961) Servando González
61) The Fool Killer (1965) Servando González
62) Viento negro (1965) Servando González
63) Los mediocres (1966) Servando González
64) El escapulario (1968) Servando González
65) El hijo pródigo (1969) Servando González
66) De que color es el viento (1973) Servando González
67) El elegido (1977) Servando González

68) Los de abajo (1978) Servando González
69) En este pueblo no hay ladrones (1965) Alberto Isaac
70) Las visitaciones del diablo (1968) Alberto Isaac
71) Olimpiada en México (1969) Alberto Isaac
72) Fútbol México 70 (1970) Alberto Isaac
73) Los días del amor (1972) Alberto Isaac
74) El rincón de las vírgenes (1972) Alberto Isaac
75) Gran Casino (1947) Luis Buñuel
76) El gran calavera (The Great Madcap) (1949) Luis Buñuel
77) Los Olvidados (The Young and the Damned) (1950) Luis Buñuel
78) Susana (1951) Luis Buñuel
79) Subida al cielo (Ascent to Heaven) (1952) Luis Buñuel
80) El Bruto (1952) Luis Buñuel
81) A Woman Without Love (1952) Luis Buñuel
82) Él (This Strange Passion) (1953) Luis Buñuel
83) Illusion Travels by Streetcar (1954) Luis Buñuel
84) Wuthering Heights (Abismos de pasión) (1954) Luis Buñuel
85) Robinson Crusoe (1954) Luis Buñuel
86) The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz (1955) Luis Buñuel
87) Nazarín (1959) Luis Buñuel
88) The Young One (1960) Luis Buñuel
89) The Exterminating Angel (1962) Luis Buñuel
90) Simon of the Desert (1965) Luis Buñuel
91) El río y la muerte (1954) Luis Buñuel

Servando González :
Υπήρξε ένας από τους πιο τεχνικά καταρτισμένους και αμφιλεγόμενους σκηνοθέτες του μεξικανικού κινηματογράφου, γνωστός για την ικανότητά του να συνδυάζει την οπτική ποίηση με σκληρά κοινωνικά και ιστορικά θέματα. Ξεκινώντας ως τεχνικός εργαστηρίου στα Estudios Churubusco, απέκτησε βαθιά γνώση του χρώματος και της σύνθεσης, η χρήση της εικόνας και του ήχου υπερτερεί των διαλόγων, δημιουργώντας μια σχεδόν λυρική εμπειρία, με ικανότητά να αποδίδει μια ατμόσφαιρα πνιγηρού τρόμου και φανατισμού, που του χάρισε διεθνή αναγνώριση.
Το όνομά του είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη σφαγή του Tlatelolco (1968), όπου ως επίσημος κινηματογραφιστής της κυβέρνησης, κατέγραψε τα γεγονότα, αλλά το υλικό κατασχέθηκε και «εξαφανίστηκε», γεγονός που άφησε μια σκιά στην καριέρα του και τροφοδότησε συζητήσεις για
τη σχέση του με την εξουσία. Στις ταινίες του, το χρώμα, οι τόνοι και ο φωτισμός, με έντονες αντιθέσεις φωτός και σκιάς εξπρεσιονιστικού τύπου, δεν είναι απλώς διακοσμητικά, αλλά λειτουργούν ως αφηγηματικά εργαλεία. Παράλληλα με ποιητική και ενίοτε σχεδόν ελεύθερη
διαλόγων αφήγηση, (πχ. Yanco 1961) βασίζεται σε μια οπτική έκφραση απόδοσης των συναισθημάτων, με συμβολισμούς και εικόνες που αντικαθιστούν τον λόγο, δίνοντας έμφαση στις εκφράσεις των προσώπων και στο περιβάλλον για να μεταφέρει το συναίσθημα, μια τεχνική
επηρεασμένη από τον σοβιετικό κινηματογράφο. Επιπλέον, με ντοκιμαντερίστικη ακρίβεια, καταγράφει τη πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα το σαρκαστικό χιούμορ (πχ. Mexican Blues)
που η ειρωνεία του είναι κυρίως οπτικής φύσεως, χρησιμοποιώντας τη σύνθεση του κάδρου για να υπογραμμίσει το ειρωνικό ύφος της ιστορίας. Συγχρόνως, η Σκοτεινή Αισθητική (Southern
Gothic) αναδύει υποβλητικές καταστάσεις που ταιριάζουν σε ψυχολογικό θρίλερ. Με πειραματικής αισθητικής Μοντάζ τύπου πολλαπλοτυπιών, αργή κίνηση (slow motion), jump cuts και γρήγορο μοντάζ, ασυνήθιστων γωνιών λήψης και έντονων φίλτρων που μετατρέπουν τα απεικονιζόμενα σε μορφές ασυνήθυστες, δίνοντας μια σουρεαλιστική αίσθηση ή ενισχύει το μυστήριο. Συχνά τοποθετεί τις ιστορίες του σε αγροτικά περιβάλλοντα, χρησιμοποιώντας το τοπίο όχι απλώς ως φόντο αλλά ως ενεργό μέρος της πλοκής, αναδεικνύοντας τη μαγεία ή τη σκληρότητα της φύσης. Ο ήχος και η μουσική δεν είναι στολίδια απλά του φόντου, αλλά εργαλεία για την ανάδειξη ατμόσφαιρας και ψυχολογικού βάθους των εκάστοτε συνθηκών. Σαν «κουρτίνα», επισκιάζει περιστασιακά και συμπληρωματικά την οθόνη δημιουργώντας ένα πυκνό, ονειρικό και ποιητικό σκηνικό, είτε με το φυσικό ήχο των χώρων είτε με μουσικές φράσεις, ενόσω γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ της ομορφιάς των κάδρων και των πιο σκοτεινών πτυχών
των χαρακτήρων του. Επιπροσθέτως, η μουσική, η μνήμη και ο ρυθμός συγκρούονται για να χειραγωγήσει το κοινό στην ανάλυση των δράσεων, περιλαμβάνοντας μια ιδιοφυή αντίστιξη μεταξύ του ακουστικού και του οπτικού, αποδίδοντας τον ρυθμό της ζωής και τις παραδοσιακές
αξίες, με κρουστά στοιχεία και παραδοσιακούς ρυθμούς ή νεωτερικές ηχητικές φράσεις, αποκαλύπτοντας τις κοινωνικές πραγματικότητες. Οι ηθοποιοί με νατουραλιστικό στυλ προβάλλουν τις σύνθετες εκάστοτε ψυχολογικές υποστάσεις των χαραχτήρων, χωρίς τις νόρμες
του παρελθόντος που επίτασσαν πομπώδης εκφράσεις σώματος και προσώπου, ενώ φυσικά συμμετείχαν επαγγελματίες και μη ερμηνευτές. Συμπερασματικά, η φιλμογραφία του δίκαια είναι αξιέπαινα, μαεστρικής φύσης καλλιτεχνικά.

Black Wind (1964) Servando González :
Φιλμ με έναν άντρα που έχει αναλάβει την κατασκευή μιας σιδηροδρομικής γραμμής στην σκληρή έρημο Σονόρα, περιβόητη για τις δυνατές ερμηνείες της, την ρεαλιστική κ εντυπωσιακή απεικόνιση του περιβάλλοντος της ερήμου και την εξερεύνηση των εσωτερικών συγκρούσεων των χαρακτήρων, με φόντο ένα απαιτητικό κατασκευαστικό έργο. Η ταινία ασχολείται θεματικά με μηχανικούς και εργάτες που στο βάναυσο, αφιλόξενο περιβάλλον της ερήμου Σονόρα,
κατασκευάζουν μια σιδηροδρομική σύνδεση, με το «Μαύρο Άνεμο» να αναφέρεται σε επικίνδυνες, ξαφνικές καταιγίδες σκόνης που τρομοκρατούν τους εργάτες και αντικατοπτρίζουν την εσωτερική αναταραχή των χαρακτήρων, η δε ιστορία αναδεικνύει τη σύγκρουση μεταξύ της ανθρώπινης φιλοδοξίας (καπιταλισμός) των περιορισμών της φύσης, και τη σκληρή, ψυχρή σχέση μεταξύ ενός πατέρα (Manuel Iglesias, που υποδύεται ο David Reynoso) και του γιου του, ενός μηχανικού που φτάνει για να εργαστεί στο έργο. Επιπροσθέτως, με την όμορφη, δραματικήκινηματογράφηση, που δημιουργεί μια σκληρή, τραχιά και συχνά καταπιεστική ατμόσφαιρα, των Agustín Jiménez και Alex Phillips, αποτυπώνεται το απέραντο, αδυσώπητο τοπίο της ερήμου, σε ένα μείγμα περιπέτειας και ψυχολογικού δράματος, που αλληλοσυμπληρώνονται.
Ουσιαστικά, το άγριο τοπίο είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής, τόσο αφηγηματικά, όσο και αισθητικά, ορίζοντας και καθορίζοντας τα γεγονότα, αποτυπωμένο ως μια ζωντανή, ύπουλη οντότητα, που απειλεί τα πάντα. Παράλληλα προσφέρει μια εντυπωσιακή αντίθεση μεταξύ της φύσης ως εχθρικής ερήμου και των γεωμετρικών, ψυχρών και άκαμπτων γραμμών του υπό κατασκευή σιδηροδρόμου. Φυσικά, διακρίνεται για το προηγμένο, μη παραδοσιακό και αξιομνημόνευτο καδράρισμα που ξεφεύγει από τον τυπικό μεξικανικό κινηματογράφο εκείνης της εποχής. Ταυτόχρονα, το οπτικό πλαίσιο συχνά δίνει έμφαση στην τεράστια σωματική εργασία, τον ιδρώτα και την αντοχή των εργατών, τονίζοντας το θέμα της αρρενωπότητας που καταπονείται από το περιβάλλον. Παρά το γεγονός ότι γυρίζεται σε ανοιχτούς χώρους, η κάμερα συχνά δημιουργεί μια αίσθηση παγίδευσης, τόσο από το τοπίο όσο και από το προσωπικό
δράμα, αναπτύσσοντας κλειστοφοβική ένταση. Συγχρόνως, τα πλάνα αναδεικνύουν την απεραντοσύνη και την εχθρότητα του τοπίου, χρησιμοποιώντας συχνά ευρυγώνιους φακούς για να υπογραμμίσουν τη μικρότητα των εργατών και τη ματαιότητα των δαμαστικών ανθρώπινων
κατασκευαστικών εγχειρημάτων μπροστά στο αμμώδες κενό. Παιγνιδίζοντας έντονα με το φωτισμό και τις σκιές (chiaroscuro) στις σκηνές των αμμοθυελλών, διαπλάθει μια αίσθηση εγκλωβισμού παρόλο που η δράση εξελίσσεται σε ανοιχτό χώρο, ενώ την ίδια στιγμή
εικονοπλάθει ποιητικά κάδρα. Επιπλέον, ενσωματώνει στοιχεία ντοκιμαντερίστικου στυλ για να αποδώσει την τεχνική δυσκολία της κατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής, κάνοντας την
οπτική εμπειρία εξαιρετικά ωμή και αυθεντική. Ο σχεδιασμός του ήχου που είναι ο περιβαλλοντικός του τόπου, δίνει μεγάλη έμφαση στα φυσικά στοιχεία, ειδικά στην τιμωρητική ζέστη, τον άνεμο και το έρημο τοπίο της περιοχής Sonora-Baja California, εντείνοντας την μετάδωση στο θεατή των ασφυχτικών συνθήκών. Από την ηχοληψία του Galdino R. Samperio,
και συπληρωματική ηχητική δουλειά του Gustavo César Carrión. Ακολούθως, η πρωτότυπη μουσική επένδυση της ταινίας συντέθηκε από τον Francisco Alcayde, που αποτελείται από αποσπασματικά μουσικά στοιχεία για να συμπληρώνει το οπτικό των σκηνών, αποδίδοντας
νατουραλιστικά (Zolaesque). Διαθέτει εξαιρετικές απλοϊκής φύσης αντιθεατρικές ερμηνείες με αντίστοιχου ύφους διαλόγων, με αντιμανιχαϊστικούς χαραχτήρες περίπλοκης ψυχοσύνθεσης και
έρμαια των καταστάσεων. Συμπερασματικά, αξιέπαινη και περίφημη για την κινηματογράφηση και την προηγμένη χρήση της κάμερας, καθώς και για το νατουραλιστικό στυλ υποκριτικής της, είναι αδιαμφισβήτητο μεξικάνικο αριστούργημα της 7ης τέχνης.