Όψεις στα Κινηματογραφικά Ρεύματα

Σάββατο 07/02 στις 20:00

Παρουσίαση : Ο ηγεμονικός ρόλος των αρχέγονων ανθρώπινων ενστίκτων για την επιβίωση, την διευθέτηση των διαπροσωπικών σχέσεων και του χειρισμού της εξουσίας, μέσα από την αλληγορία του μαγευτικά εκθαμβωτικού Μαρκέτα Λαζάροβα (Μarketa Lazarová 1967) του γητευτή των εικόνων František Vláčil.

Τσεχικό Νέο Κύμα:
Ήταν ένα εξέχον κινηματογραφικό κίνημα που εμφανίστηκε τη δεκαετία του 1960 στην Τσεχοσλοβακία, αποτελώντας μια από τις πιο ρηξικέλευθες περιόδους στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου. Χαρακτηριζόταν από τις καινοτόμες, ανθρωπιστικές και συχνά
πολιτικά προκλητικές ταινίες του, οι οποίες διεύρυναν τα νοητικά όρια στο πλαίσιο του Ανατολικού Μπλοκ, με πρόθεση ανατροπής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, χρησιμοποιώντας πειραματική φιλμική γλώσσα με φορητή κάμερα, μη επαγγελματίες ηθοποιούς και παράλογο χιούμορ για να ασκήσει κριτική στην κομμουνιστική εξουσία. Προερχόμενο από αποφοίτους της FAMU, συνδυάζε κινηματογραφική γραμματική Σινεμά Ωτέρ και ντοκιμαντέρ, ποιητική και μερικές φορές σουρεαλιστική, οπτική αισθητική με σκοπό να διερευνήσει την ατομική ελευθερία, και τις δομές του κοινωνικού ιστού, μέσω ενός μωσαϊκού από ανατρεπτικό χιούμορ,
πειραματική αισθητική και πολιτική αλληγορία. Συνδέεται στενά με κινηματογραφιστές όπως ο Μίλος Φόρμαν, η Βέρα Χιτίλοβα και ο Γίρι Μένζελ, οι οποίοι διερεύνησαν ποικίλα θέματα και στυλ, συχνά χρησιμοποιώντας χιούμορ και μια προσέγγιση που θυμίζει ντοκιμαντέρ.

Βασικά Χαρακτηριστικά:
1) Ανθρωπιστικά και Κοινωνικά θέματα:
Οι τσεχικές ταινίες του Νέου Κύματος συχνά επικεντρώνονταν στην καθημερινή ζωή και τις εμπειρίες των απλών ανθρώπων, διερευνώντας θέματα κοινωνικών ζητημάτων, προσωπικών σχέσεων και ηθικών διλημμάτων, με αντι-ηρωικούς χαρακτήρες, έχοντας θεαματική των
πρωταγωνιστών, που αντλήθηκε από περιθωριοποιημένες ομάδες, όπως η εργατική τάξη και οι κάτοικοι μικρών πόλεων, οι οποίοι συχνά απεικονίζονταν με αμφιβολία, αμηχανία και υπαρξιακή αγωνία, αντίθετα από το Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό.
2) Καλλιτεχνικά και Πειραματικά χαραχτηριστικά:
Οι κινηματογραφιστές πειραματίστηκαν με την αφηγηματική δομή, τις τεχνικές της κάμερας και το μοντάζ, συχνά απομακρυνόμενοι από τις παραδοσιακές κινηματογραφικές συμβάσεις, εισάγοντας κατακερματισμένες αφηγήσεις, έντονα χρώματα και κολάζ, χρήση ασυνεχούς ή γρήγορου μοντάζ, και αμφίσημα νοήματα, συμβάλλοντας σε μια απροσανατολιστική αίσθση.
3) Κρυφά πολιτικά μηνύματα:
Αν και δεν ήταν πάντα υπερβολικά πολιτικές, οι ταινίες συχνά διατύπωναν διακριτικές κριτικές για το σοσιαλιστικό καθεστώς και τον αντίκτυπό του στα άτομα και την κοινωνία, κυρίως με συμβολισμούς.
4) Χιούμορ και Σάτιρα:
Οι τσέχικες ταινίες του Νέου Κύματος χρησιμοποιούσαν συχνά το χιούμορ και τη σάτιρα για να αντιμετωπίσουν σοβαρά θέματα, καθιστώντας τα πιο προσιτά και ελκυστικά.
5) Υφή Ντοκιμαντέρ:
Πολλές ταινίες υιοθέτησαν μια ρεαλιστική, ντοκιμαντέρ αισθητική, χρησιμοποιώντας φορητές κάμερες και γυρίσματα σε τοποθεσίες για να δημιουργήσουν μια αίσθηση αμεσότητας και αυθεντικότητας.

6) Υποκριτική :

Υπήρξε μίξη επαγγελματιών με μη ηθοποιών, ερμηνεύοντας αντιθεατρικά και νατουραλιστικά, με τον διάλογο και τις εκφράσεις συχνά να έχουν αισθητική αυτοσχεδιασμού.
7) Επιδραστικότητα και Κληρονομιά:
Το Τσεχικό Νέο Κύμα είχε σημαντικό αντίκτυπο στον κινηματογράφο, εμπνέοντας κινηματογραφιστές σε όλο τον κόσμο. Η εστίασή του στον κοινωνικό ρεαλισμό, τις προσωπικές αφηγήσεις και την στυλιστική καινοτομία επηρέασε παγκοσμίως άλλα κινήματα, συμπεριλαμβανομένου του Γαλλικού Νέου Κύματος και του Νέου Χόλιγουντ. Επίσης, άνοιξε το
δρόμο για μια πιο ποικιλόμορφη και πειραματική προσέγγιση στην κινηματογράφηση στην Τσεχοσλοβακία.
8) Τέλος του Κινήματος:
Η αισιοδοξία και η καλλιτεχνική ελευθερία του Τσεχικού Νέου Κύματος περιορίστηκαν απότομα από την εισβολή του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία το 1968. Αυτό το γεγονός οδήγησε σε λογοκρισία, περιορισμούς στην κινηματογραφική παραγωγή και τη μετανάστευση
πολλών εξέχοντων κινηματογραφιστών.

Χαραχτηριστικοί σκηνοθέτες :

1) Φράντισεκ Βλάτσιλ (František Vláčil)
2) Έβαλντ Σορμ (Evald Schorm)
3) Κάρeλ Κάτσινα (Karel Kachyňa)
4) Γιάρομιλ Γίρες (Jaromil Jireš)
5) Μίλος Φόρμαν (Milos Forman)
6) Βέρα Χιτίλοβα (Věra Chytilová)
7) Γίρζι Μέντζελ (Jiří Menzel)
8) Πάβελ Γιούρατσεκ (Pavel Juráček)
9) Βόιτσεχ Γιασνί (Vojtěch Jasný)
10) Ζμπίνεκ Μπρίνιχ (Zbynek Brynych)
11) Γιαν Νέμετς (Jan Němec)
12) Ζντένεκ Σίροβι (Zdenek Sirový)
13) Χίνεκ Μπότσαν (Hynek Bočan)
14) Γίντρις Πόλακ (Jindrich Polák)
15) Όλντριχ Λίπσκι (Oldrich Lipský)
16) Γίντριχ Πόλακ (Jindrich Polák)

17) Ιβάν Πάσερ (Ivan Passer)

Χαραχτηριστικές ταινίες :
1) Marketa Lazarová (1967) Frantisek Vlácil
2) Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τραίνα να περνούν (1966) Jiří Menzel
3) Μαργαρίτες (1966) Vera Chytilová
4) Έρωτες μιας Ξανθιάς (1965) Milos Forman
5) Intimate lighting (1965) Ivan Passer
6) Pearls of the Deep (1966) Vera Chytilova, Jaromil Jires, Jirí Menzel
7) Η Κοιλάδα των Μελισσών (1968) František Vláčil
8) The Devil’s Trap (1962) František Vláčil
9) The White Dove (1960) František Vláčil
10) Adelheid (1970) František Vláčil
11) Το Αυτί (1970) Karel Kachyňa
12) Late August at the Hotel Ozone (1967) Jan Schmidt
13) Every Young Man (1966) Pavel Juráček
14) Ikarie XB 1 (1963) Jindrich Polák
15) Larks on a String (1969) Jiří Menzel
16) Capricious Summer (1968) Jiří Menzel
17) High Wall (1964) Karel Kachyňa
18) Long Live the Republic! (1965) Karel Kachyňa
19) Coach to Vienna (1966) Karel Kachyňa
20) The Nun’s Night (1967) Karel Kachyňa
21) Jumping Over Puddles Again (1971) Karel Kachyňa
22) Black Peter (1964) Milos Forman
23) The Firemen’s Ball (1967) Milos Forman
24) Something Different (1963) Vera Chytilová
25) Fruit of Paradise (1969) Vera Chytilová
26) Diamonds of the Night (1964) Jan Němec
27) A Report on the Party and the Guests (1966) Jan Němec

28) Oratorio for Prague (1968) Jan Němec
29) Martyrs of Love (1966) Jan Němec
30) The Cry (1963) Jaromil Jireš
31) The Joke (1969) Jaromil Jireš
32) Valerie and Her Week of Wonders (1970) Jaromil Jireš
33) The Return of the Prodigal Son (1966) Evald Schorm
34) Courage for Every Day (1964) Evald Schorm
35) Five Girls Around the Neck (1967) Evald Schorm
36) The End of a Priest (1969) Evald Schorm
37) Lemonade Joe (1964) Oldrich Lipský
38) The Cassandra cat (1963) Vojtěch Jasný
39) All my good country men (1969) Vojtěch Jasný
40) Transport z ráje (1963) Zbynek Brynych
41) …and the Fifth Horseman Is Fear (…a pátý jezdec je Strach 1965) Zbynek Brynych
42) Zizkovská romance (1958) Zbynek Brynych
43) Pet z milionu (1959) Zbynek Brynych
44) Smyk (1960) Zbynek Brynych
45) Place in the Crowd (Místo v houfu 1964) Zbynek Brynych
46) I, Justice (Já, spravedlnost 1968) Zbynek Brynych
47) O Happy Day (1970) Zbynek Brynych
48) Angels with Burnt Wings (1970) Zbynek Brynych
49) Little Women (1970) Zbynek Brynych
50) Prague Nights (1969) Jirí Brdecka, Milos Makovec, Evald Schorm
51) Zlocin v dívcí skole (1966) Vera Chytilová
52) Zlocin v santánu (1968) Vera Chytilová
53) Na samote u lesa (1976) Vera Chytilová
54) The Apple Game (1977) Vera Chytilová
55) Panelstory or Birth of a Community (1980) Vera Chytilová
56) Kalamita (1982) Vera Chytilová
57) Prace (1960) Karel Kachyna

58) Pouta (1961) Karel Kachyna
59) The Stress of Youth (1962) Karel Kachyna
60) Závrat (1963) Karel Kachyna
61) The Hope (1964) Karel Kachyna
62) The High Wall (1964) Karel Kachyna
63) Christmas with Elisabeth (1968) Karel Kachyna
64) Smesný pán (1969) Karel Kachyna
65) The Secret of a Great Narrator (1972) Karel Kachyna
66) Vlak do stanice Nebe (1972) Karel Kachyna
67) And Give My Love to the Swallows (1972) Jaromil Jires
68) Laterna magika II (1960) Milos Forman
69) Audition (1964) Milos Forman
70) The Seventh Day, the Eighth Night (1969) Evald Schorm
71) Psi a lidé (1971) Evald Schorm
72) Case for a Rookie Hangman Pavel Juracek
73) The Pilgrimage to the Holy Virgin (1961) Vojtech Jasný
74) Smoke on the Potato Fields (1975) Frantisek Vlácil
75) Shadows of a Hot Summer (1978) Frantisek Vlácil
76) Jaroslav Hasek’s Exemplary Cinematograph (1956) Oldrich Lipský
77) The Man from the First Century (1962) Oldrich Lipský
78) Happy End (1967) Oldrich Lipský
79) I Killed Einstein, Gentlemen (1970) Oldrich Lipský
80) Four Murders Is Enough, Darling (1971) Oldrich Lipský
81) Straw Hat (1972) Oldrich Lipský
82) Six Bears and a Clown (1972) Oldrich Lipský
83) The Lanfier Colony (1969) Jan Schmidt
84) Luk královny Dorotky (1971) Jan Schmidt
85) The Bride with the Most Beautiful Eyes (1976) Jan Schmidt
86) Settlement of Crows (1978) Jan Schmidt
87) Na veliké rece (1978) Jan Schmidt

88) Volání rodu (1979) Jan Schmidt
89) Finsky nuz (1965) Zdenek Sirový
90) Smutecní slavnost (1969) Zdenek Sirový
91) Nobody Will Laugh (1965) Hynek Bočan
92) Soukromá vichrice (1967) Hynek Bočan
93) The Sky Riders (1968) Jindrich Polák
94) A Game Without Rules (1967) Jindrich Polák
95) Strasná zena (1965) Jindrich Polák
96) Páté oddelení (1961) Jindrich Polák

Φράντισεκ Βλάτσιλ :
Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια ζωγραφική αισθητική, έντονη αποτύπωση του φυσικού τοπίου διαδραματίζοντας ενεργό ρόλο και μια προτίμηση στη μουσική έναντι του διαλόγου, συχνά διερευνώντας τις εντάσεις μεταξύ ανθρωπότητας και καταπίεσης ή παράδοσης και προόδου. Οι δημιουργίες του αναδεικνύουν την ικανότητά του να δημιουργεί οπτικά εκπληκτικές ταινίες, από εντυπωσιακά μεσαιωνικά έπη μέχρι πιο οικεία έργα δωματίου, και την εξερεύνηση σύνθετων ψυχολογικών και ιστορικών θεμάτων, όπως φαίνεται στα πιο διάσημα έργα του όπως η Marketa Lazarová και η Κοιλάδα των Μελισσών. Χρησιμοποιεί ζωγραφικές συνθέσεις, με παροιμιώδη χρήση του μαύρου και του άσπρου και δραματικών αντιθέσεων μεταξύ φωτός και σκιάς. Επιπλέον, αντί διαλόγου συχνά η μουσική μεταφέρει συναίσθηματα και δημιουργεί ατμόσφαιρα ταυτόχρονα με υποκειμενικές γωνίες και κινήσεις της κάμερας για να βυθίσει τον θεατή στην ιστορία. Τα έργα παρουσιάζουν μια σύγκρουση μεταξύ του ανθρώπινου πνεύματος και των καταπιεστικών δυνάμεων, είτε αυτές αντιπροσωπεύονται από θρησκευτικά δόγματα, πολιτικά συστήματα είτε από άκαμπτες κοινωνικές δομές. Συγχρόνως, τα ασφυκτικά κοντινά πλάνα που δίνουν έμφαση στη βρωμιά, το δέρμα, τις υφές και το ύφασμα, φέρνουν το κοινό σε άμεση επαφή με τον κόσμο του φιλμ, ενώ η εκστατική κίνηση της κάμερας ως κινούμενο μάτι του θεατή, διαδραματίζει ρόλο ως ενεργός παρατηρητής, διατρέχοντας τοπία με τους χαρακτήρες ή παρακολουθώντας τους με ακανόνιστους τρόπους. Επίσης, οι ευρυγώνιοι φακοί και το δυναμική μοντάζ εντυπώνει μια παραισθησιογόνο εμπειρία, όπου η υφή των γραφικών γίνεται απτή και με επίμονη εστίαση στα ανθρώπινα πρόσωπα που εικοπλάθονται σαν τοπία.
Παράλληλα, η φωτογραφία υψηλής αντίθεσης σε ασπρόμαυρο ή έγχρωμο αποτυπώνει ένα σκληρό, ζοφερό και ποιητικό οπτικό τοπίο, με το φως συχνά να τέμνει τις σκηνές με μια απόκοσμη λάμψη, ενώ τα βαθιά μαύρα δημιουργούν έναν καθαρτήριο χώρο που τονίζει την πνευματική σύγκρουση. Συμπληρωματικά, συνθέτει πολυεπίπεδα κάδρα που αξιοποιούν στοιχεία του προσκηνίου (όπως γυαλί που έχει πιτσιλιστεί από τη βροχή ή φυσικά εμπόδια) για να διχοτομήσουν την εικόνα, παραθέτοντας ρεαλιστικές σκηνές με σουρεαλιστικά, συμβολικά στοιχεία, όπως η φύση, τα ζώα ή τα θρησκευτικά σύμβολα, ώστε να αντικατοπτρίσει τις εσωτερικές, συχνά βάναυσες, καταστάσεις της συνείδησης. Οι ηθοποιοί, ένα μείγμα επαγγελματιών και μη, ερμήνευαν αποφεύγοντας τη παραδοσιακή θεατρική υποκριτική, έχοντας τις φωνές τους με επιπρόσθετο ήχο, με μια ντοκιμαντερίστικη εμβάπτιση στον εσωτερικό κόσμο του χαρακτήρα, πετυχαίνοντας να μεταφέρουν βαθιές συναισθηματικές, ψυχολογικές και σωματικές, αντί απλώς λεκτικές, εμπειρίες. Τοποθετούνταν με τέτοιο τρόπο ώστε να συμπληρώνουν τις γεωμετρικές και συμμετρικές συνθέσεις του, συχνά «χάνοντας» την ατομικότητά τους μπροστά στο μεγαλείο του τοπίου ή της αρχιτεκτονικής. Κατόπιν, η μη γραμμικότητα, κάνει το παρελθόν να φαίνεται βιωμένο και παρόν, δίνοντας προτεραιότητα στην σπλαχνική αίσθηση της ιστορίας έναντι της ιστορικής ακρίβειας. Τέλος, Οι αφηγήσεις του μπορεί να είναι σκόπιμα μη γραμμικές ή διφορούμενες, αναγκάζοντας τον θεατή να συναρμολογήσει την ιστορία από ανεπαίσθητα οπτικά και ηχητικά στοιχεία.

Marketa Lazarová 1967 Vláčil:
Τσεχικό ιστορικό έπος στην πρώιμη μεσαιωνική Βοημία, γνωστή για το πειραματικό και πρωτοποριακό της στυλ, τα ατμοσφαιρικά γραφικά της και την πολύπλοκη, μη γραμμική της αφήγηση. Διαδραματίζεται σε μια ζοφερή και βίαιη πρώιμη μεσαιωνική περίοδο, όπου ο παγανισμός και ο Χριστιανισμός συνυπάρχουν, κυριαρχούν οι φυλετικές ομάδες ως κοινωνικές δομές και έχουν πρωτοκαθεδρία οι βάναυσες διαμάχες για την εξουσία. Χαρακτηρίζεται από την έντονη ασπρόμαυρη κινηματογράφηση, τη χρήση φυσικών τοπίων και την ποιητική, ονειρική αίσθηση. Η αφήγηση της είναι μη γραμμική και αποσπασματική, αμφισβητώντας τις παραδοσιακές συμβάσεις, εστιάζοντας στην ατμόσφαιρα και την αισθητηριακή εμπειρία παρά σε μια σαφή, γραμμική πλοκή. Τα αποκεντρωμένα κάδρα (decentered frames), όπου η δράση συχνά εκτυλίσσεται στις άκρες ή σε περίεργες γωνίες, δημιουργώντας μια αίσθηση αστάθειας και αποπροσανατολισμού, σε συνδυασμό με τη φωτογραφία σε ασπρόμαυρο υψηλής αντίθεσης που δίνει έμφαση στις υφές, (το λασπωμένο χιόνι, το μέταλλο των όπλων, το δέρμα των ζώων και τα γυμνά δέντρα), κάνει την ταινία να μοιάζει λιγότερο με ιστορικό δράμα και περισσότερο με αισθητηριακή εμπειρία, δεν είναι απλά περιγραφική φωτογραφικά, αλλά λειτουργεί ως «οπτικό ποίημα», Επιπλέον η χρήση τηλεφακών συχνά «συμπιέζει» το βάθος πεδίου, ενσωματώνοντας τους χαρακτήρες στο τοπίο και κάνοντάς τους να μοιάζουν με οργανικά στοιχεία της φύσης παρά με αυτόνομες οντότητες, εγκλωβισμένους και έρμαια των καταστάσεων του περίγυρου.
Παράλληλα, η οπτική αφήγηση και το μοντάζ, επηρεασμένα έντονα από τους πίνακες του Pieter Bruegel δίνοντας έμφαση στη γεωμετρία του κάδρου και τη χρήση του κενού χώρου, συνδυάζοντας την προ-μοντέρνα θεματολογία με πρωτοποριακές κινηματογραφικές τεχνικές της δεκαετίας του ’60 και στηριζόμενα στη μη γραμμικότητα, διακρίνεται από σκληρά κοψίματα (hard cuts), οράματα, όνειρα και φλας-μπακ που είναι συχνά δυσδιάκριτα από την πραγματικότητα, οδηγώντας σε μια παραισθησιογόνα οπτική ροή, με τη κάμερα να υιοθετεί συχνά μια οπτική γωνία που παραπέμπει σε ζώο («becoming-animal»), αμφισβητώντας την ανθρωποκεντρική ματιά του κλασικού κινηματογράφου. Ταυτόχρονα, η χρήση του ευρυγώνιου φορμά (2.35:1) αξιοποιείται για τη δημιουργία εντυπωσιακών «επικών» κάδρων που ενσωματώνουν τους χαρακτήρες στο τραχύ τοπίο, υπογραμμίζοντας τη σχέση ανθρώπου και φύσης. Έπειτα, η επιλογή του υψηλού κοντράστ και της έντονης υφής (texture) αναδεικνύει λεπτομέρειες όπως η λάσπη, το χιόνι, οι γούνες και οι πέτρες, βασιζόμενη σχεδόν αποκλειστικά στο φυσικό φως του χειμώνα για να επιτευχθεί η απόλυτη αυθεντικότητα (τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε ακραίο κρύο έως -25°C στη νότια Βοημία), προσδίδει μια απτή αίσθηση στον θεατή. Επιπροσθέτως, η κάμερα είναι εξαιρετικά δυναμική, με λήψεις στο χέρι για τις σκηνές μάχης και ρευστά, ποιητικά πλάνα για τις πιο εσωτερικές στιγμές, και βάθος πεδίου (Deep Focus) λόγω ευρυγώνιων φακών για ευρεία εστιακή αποτύπωση της δράσης, ή τηλεφακούς που «συμπιέζουν» το πλάνο, απομονώνοντας τους χαρακτήρες μέσα στο περιβάλλον τους, παγιδεύοντάς τους στις εκάστοτε συνθήκες. Με τη χρήση υποκειμενικών πλάνων, αποδίδει την σκοπιά των γεγονότων από τους πρωταγωνιστές, ενισχύοντας την αίσθηση του «πυρετώδους ονείρου» και της αποπροσανατολιστικής αφήγησης. Η μουσική επένδυση, συντεθειμένη από τον Zdeněk Liška, αποτελεί οργανικό και καθοριστικό στοιχείο της ατμόσφαιρας. Αποτελείται από πειραματικούς ήχους, χορωδιακά μέρη και πρωτόγονα όργανα για να αποδώσει την άγρια, μεσαιωνική και σχεδόν υπνωτιστική αίσθηση του φιλμ. Η μουσική δεν επενδύει απλώς τις σκηνές, αλλά εντείνει την ένταση, τονίζοντας το χάος και τον πρωτογονισμό της εποχής, δίχως να καταπλακώνει το εικονοπλαστικό μέρος. Ακόμη, είναι σκοτεινή, υποβλητική και συχνά υποβόσκει μια αίσθηση ιεροτελεστίας, ενισχύοντας τα έξοχα εικαστικά πλάνα. Ακολούθως, το ταίριασμα παραδοσιακών οργάνων με φωνητικά και ήχους που μοιάζουν με κραυγές ή ψαλμούς, εκτεταμένα γρηγοριανά μέλη, εκκλησιαστικούς ύμνους και αιθέριες γυναικείες φωνές που αντιπαρατίθενται με βίαιους, μοντέρνους ρυθμούς, αποδίδουν εύστοχα τη θεαματική της αιώνιας πάλης. Ο συνθέτης κατασκεύασε ο ίδιος πολλά από τα μουσικά όργανα για να επιτύχει έναν απόκοσμο, αρχέγονο ήχο, μέσω μεσαιωνικών μελωδιών με ηλεκτρονική μουσική και τεχνικές επεξεργασίας μαγνητοταινίας (tape manipulation), παραβάλλοντας απόλυτη αρμονία στον ηχητικό σχεδιασμό. Οι ήχοι από κουδούνια, κραυγές, ψίθυρους και κρουστά δημιουργούν μια «οπερατική» αίσθηση που εντείνει την ατμόσφαιρα του Μεσαίωνα. Τα ηχητικά υπογραμμίζουν τη σύγκρουση μεταξύ Χριστιανισμού και Παγανισμού, με λειτουργικούς ύμνους για τη μία πλευρά και πιο «άγριους», κρουστικούς ρυθμούς για την άλλη, ενώ συγχρόνως λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις διάσπαρτες, συχνά ασύνδετες σκηνές, προσδίδοντας συνοχή στην περίπλοκη αφήγηση. Θεωρείται πρότυπη και μία από τις πιο σημαντικές κινηματογραφικές μουσικές επενδύσεις, καθώς δεν λειτουργεί διακοσμητικά, αλλά ως βασικό αφηγηματικό εργαλείο. επέλεξε μίξη ερασιτεχνών με μη ηθοποιών, με βάση τα σωματικά τους χαρακτηριστικά, ώστε να μοιάζουν αυθεντικοί άνθρωποι της φεουδαρχικής εποχής, ερμηνεύοντας με έναν ωμό νατουραλισμό που στοχεύει στην πλήρη βύθιση του θεατή στον 13ο αιώνα και εκφράσεις αντιθεατρικές, που όμως με λεπτομέρεια παραθέτουν τη ψυχοσωματική σύσταση και ιδιοσυγκρασία των προσωπικοτήτων. Άξια περιβόητης φήμης και κορυφαίο αριστούργημα του κινηματογράφου.